Albumy i lista utworów

Dyskografia Paradise Lost to jedna z najciekawszych podróży w historii ciężkiej muzyki: od surowego, duszącego death-doomu, przez gotycki romantyzm, po elektroniczne eksperymenty i triumfalny powrót do mroku. Poniżej przechodzimy przez kolejne albumy wraz z listami utworów, zwracając uwagę na to, co wyróżnia każdy etap.

Początki: Lost Paradise i Gothic

Debiut, Lost Paradise, otwiera krótkie intro, po którym następują utwory takie jak „Deadly Inner Sense”, „Paradise Lost”, „Our Saviour”, „Rotting Misery”, „Frozen Illusion”, „Breeding Fear”, „Lost Paradise” oraz zamykające całość „Internal Torment II”. To muzyka ciężka, powolna i brudna, jeszcze daleka od późniejszej melodyjności, ale z wyraźnym zalążkiem charakterystycznej melancholii.

Drugi album, Gothic, zawiera dziesięć kompozycji: „Gothic”, „Dead Emotion”, „Shattered”, „Rapture”, „Eternal”, „Falling Forever”, „Angel Tears”, „Silent”, „The Painless” i „Desolate”. Tytuł stał się później etykietą dla całego nurtu, a płyta jest uznawana za moment, w którym zespół zaczął świadomie mieszać metalowy ciężar z atmosferą i mroczną elegancją.

Shades of God i Icon: dojrzewanie brzmienia

Shades Of God to dziewięć utworów: „Mortals Watch The Day”, „Crying For Eternity”, „Embraced”, „Daylight Torn”, „Pity The Sadness”, „No Forgiveness”, „Your Hand In Mine”, „The World Made Flesh” i „As I Die”. Kompozycje są bardziej zwarte i przebojowe, a gitarowe motywy łatwiej zapadają w pamięć. Kilka z tych tytułów wraca potem w wersjach koncertowych.

Icon rozszerza paletę do trzynastu pozycji: „Embers Fire”, „Remembrance”, „Forging Sympathy”, „Joys Of The Emptiness”, „Dying Freedom”, „Widow”, „Colossal Rains”, „Weeping Words”, „Poison”, „True Belief”, „Shallow Seasons”, „Christendom” oraz „Deus Misereatur”. Brzmienie jest tu bardziej dopracowane, a utwory dłuższe i bogatsze aranżacyjnie. Dla wielu słuchaczy to pierwszy album, który naprawdę wyznaczył styl zespołu.

Od surowego death-doomu po gotycki rock i elektronikę – każda płyta Paradise Lost jest osobnym rozdziałem tej samej opowieści o stracie i tęsknocie.

Draconian Times i One Second: szczyt popularności i zwrot

Draconian Times przynosi dwanaście utworów: „Enchantment”, „Hallowed Land”, „The Last Time”, „Forever Failure”, „Once Solemn”, „Shadowkings”, „Elusive Cure”, „Yearn For Change”, „Shades Of God”, „Hands Of Reason”, „I See Your Face” i „Jaded”. To płyta, na której melodia, ciężar i klimat zostały zrównoważone wyjątkowo trafnie, dlatego często jest traktowana jako szczytowe osiągnięcie grupy.

One Second pokazuje już inną twarz: „One Second”, „Say Just Words”, „Lydia”, „Mercy”, „Soul Courageous”, „Another Day”, „The Sufferer”, „This Cold Life”, „Blood Of Another”, „Disappear”, „Sane” i „Take Me Down”. Limitowana edycja dodaje trzynasty utwór, „I Despair”. Gitary schodzą na dalszy plan, a w ich miejsce pojawia się więcej elektroniki i bardziej piosenkowa forma. Szczegóły takich wydań znajdziesz w dziale Wydawnictwa i limitowane edycje.

Host i Believe in Nothing: elektroniczne eksperymenty

Host to najbardziej radykalne odejście od metalu: „So Much Is Lost”, „Nothing Sacred”, „In All Honesty”, „Harbour”, „Ordinary Days”, „Its Too Late”, „Permanent Solution”, „Behind The Grey”, „Wreck”, „Made The Same”, „Deep”, „Year Of Summer” oraz tytułowy „Host”. Album opiera się na syntezatorach i nastrojowym, synthpopowym klimacie, co mocno podzieliło fanów.

Believe In Nothing łączy te wpływy z powrotem do gitar. Znajdziemy tu „I Am Nothing”, „Mouth”, „Fader”, „Look At Me Now”, „Illumination”, „Something Real”, „Divided”, „Sell It To The World”, „Never Again”, „Control”, „No Reason” i „World Pretending”. Całość brzmi bardziej bezpośrednio, a utwory są zwięzłe i rockowe.

Symbol of Life i album Paradise Lost

Symbol Of Life zawiera jedenaście utworów: „Isolate”, „Erased”, „Two Worlds”, „Pray Nightfall”, „Primal”, „Perfect Mask”, „Mystify”, „No Celebration”, „Self Obsessed”, „Symbol Of Life” i „Channel Of The Pain”. W limitowanej edycji dołożono dwa covery: „Xavier” Dead Can Dance oraz „Small Town Boy” Bronski Beat. Wybór tych utworów pokazuje szerokie inspiracje muzyków, daleko poza metalem.

Płyta zatytułowana po prostu Paradise Lost ma dwanaście podstawowych utworów: „Don’t Belong”, „Close Your Eyes”, „Grey”, „Red Shift”, „Forever After”, „Sun Fading”, „Laws Of Cause”, „All You Leave Behind”, „Accept The Pain”, „Shine”, „Spirit” i „Over The Madness”. Dodatkowo pojawiają się dwa remiksy: „Don’t Belong” (string dub mix) i „Over The Madness” (string dub). To wyraźny powrót do cięższego, bardziej gitarowego oblicza zespołu.

Commemorative Tour Package i dodatki

Osobną pozycją jest Commemorative Tour Package, zestaw łączący różne materiały. Wersje koncertowe obejmują „Embers Fire”, „Daylight Torn”, „True Belief”, „Pity The Sadness” i „As I Die”. Do tego dochodzą demo „Weeping Words” i „The Last Time”, cover „Walk Away” The Sisters Of Mercy oraz utwory z EP-ki „The Last Time”: „Laid To Waste” i „Master Of Misrule”, a także „Forever Failure”.

• wydania podstawowe i limitowane różnią się liczbą utworów, zwykle o bonusowe covery lub dodatkowe kompozycje,
• wersje koncertowe i demo pozwalają usłyszeć, jak zmieniały się znane utwory,
• więcej o rzadkich materiałach opisuje sekcja Demo, splity i edycje limitowane, a archiwalny przegląd znajdziesz w Wydawnictwa (wersja archiwalna).

Czytane po kolei, listy utworów układają się w czytelną mapę zmian stylu. Warto sięgać po nie razem z samymi płytami, bo dopiero wtedy widać, jak konsekwentnie zespół wracał do tych samych tematów: utraty, żalu i piękna w smutku.