Historia (wersja archiwalna)

Każda duża grupa ma swój moment zero – chwilę, w której przypadek zderza się z uporem. W przypadku Paradise Lost było to spotkanie dwóch miłośników ciężkiego grania w prowincjonalnym Halifax, na zachodzie hrabstwa Yorkshire, pod koniec 1987 roku. Ta archiwalna wersja historii przypomina, jak z kapeli o nazwie Morbius, złożonej z amatorów, wyrosła jedna z kluczowych formacji europejskiego metalu.

Halifax – miasto, które nie sprzyjało marzeniom

Halifax to niewielkie miasteczko, wręcz mieścina, w której pogoda jest taka, jakiej można się spodziewać w środkowej Anglii: szara, wilgotna i melancholijna. Wąskie uliczki biegną wzdłuż rzędów domków pogrążonych w ciszy, tak głębokiej, że można odnieść wrażenie, iż wszystkie stoją puste. Właśnie w takim otoczeniu rodziła się potrzeba ucieczki – w dźwięki, w wyobraźnię, w głośną muzykę.

Ten klimat trudno uznać za tło bez znaczenia. Przygnębiająca codzienność prowincji, brak perspektyw i poczucie zamknięcia to emocje, które później przewijały się w muzyce i tekstach zespołu. Zanim jednak pojawiły się ciężkie gitary i mroczne klimaty, był tylko nastolatek z basem w pokoju i głową pełną planów.

Chłopak z basem i wieczór, który wszystko zmienił

Opowieść o początkach często opisuje szesnastoletniego chłopaka siedzącego w swoim pokoju. Oczy ma utkwione w książce, ale od dobrych kilkunastu minut nie czyta – muzyka całkowicie pochłonęła jego uwagę, a myśli błądzą w wyimaginowanym świecie. Czy to właśnie dźwięki sprawiały, że chciał wyrwać się z przygnębiającego pokoju i wkroczyć w życie bardziej kolorowe? Był piątkowy albo sobotni wieczór – po latach nikt nie pamięta takich szczegółów. Ważne, że za moment miał spotkać się z kolegami w klubie, gdzie będzie jeszcze głośniej.

Nie wiedział, że w ciągu kilku godzin pozna kogoś, kto stanie się jego przyjacielem i odmieni jego życie. Od dawna marzył o własnej kapeli, ale nawet przez myśl mu nie przeszło, że bas, na którym ćwiczył w domu, tak szybko trafi do nowo powstałego zespołu.

„Początki Paradise Lost to spotkanie z Gregiem. Byłem w pewnym klubie, a uściślając, w toalecie tegoż klubu…” – tak Nick Holmes wspomina pierwszy kontakt z przyszłym gitarzystą.

Spotkanie Nicka i Grega

Według wspomnień Nicka Holmesa wszystko zaczęło się w toalecie jednego z klubów. Stał przy umywalce i mył ręce, gdy zauważył faceta w koszulce z logo Kreatora. Początkowo myślał, że to przywidzenie – takie koszulki nie były w Halifax codziennym widokiem. Fan thrash metalu rozpoznaje swoich z daleka i właśnie ten drobny szczegół stał się pretekstem do rozmowy.

Tym człowiekiem był Gregor Mackintosh, gitarzysta. Wspólne zamiłowanie do ekstremalnego grania szybko przerodziło się w pomysł założenia zespołu. Tak powstał duet głównych kompozytorów: Holmes odpowiadał za wokal i bas, Mackintosh za gitarę.

Morbius – pierwszy skład

Pod koniec 1987 roku grupa działała jeszcze pod nazwą Morbius. Do duetu dołączył perkusista Matthew Archer. Nikt z nich nie grzeszył wtedy nadzwyczajnymi umiejętnościami technicznymi, a próby były raczej wyrazem entuzjazmu niż wirtuozerii. Najważniejsze, że mieli w sobie mnóstwo samozaparcia.

Co ich napędzało

• pasja do ciężkiej, ekstremalnej muzyki, zwłaszcza thrashu i death metalu,
• chęć wyrwania się z szarości prowincjonalnego miasteczka,
• przyjaźń, która cementowała skład w trudnych początkach,
• przekonanie, że braki techniczne można nadrobić ciężką pracą.

Takie podejście okazało się cenniejsze niż talent. To determinacja pozwoliła im przetrwać pierwsze, nieporadne próby i stopniowo budować własne brzmienie.

Milton i „Raj utracony” – skąd nazwa

Zmiana nazwy z Morbius na Paradise Lost niesie ze sobą literackie tło. Legenda przenosi nas do siedemnastowiecznej Anglii, do nocy, gdy w jednej z kamienic płonęły świece. Ślepy starzec dyktował swoje największe dzieło, a synowie spisywali każde słowo. John Milton nie mógł przypuszczać, że po czterech stuleciach „Raj utracony” zainspiruje młodego muzyka z Yorkshire i pomoże mu odnaleźć sens życia.

Nazwa pasowała do zespołu idealnie. Poemat Miltona opowiada o upadku, utracie niewinności i buncie, a więc o tematach, które świetnie współgrały z ciężkim, melancholijnym brzmieniem. Dla grupy wywodzącej się z szarego Halifax tytuł stał się niemal programem artystycznym.

Dlaczego te początki wciąż fascynują

Historia Paradise Lost to opowieść o tym, jak z zupełnie zwyczajnych elementów – klubowej toalety, koszulki z logo ulubionego zespołu i basu w nastoletnim pokoju – rodzi się coś większego. Zespół, który z czasem współtworzył gatunek gothic metalu, zaczynał od ludzi bez wielkiego doświadczenia, ale z ogromną wiarą w to, co robią.

Więcej o kolejnych etapach kariery, składzie i albumach przeczytasz na stronach Historia zespołu oraz Historia, skład grupy, albumy i koncerty. Dalszy ciąg tej opowieści znajdziesz także na stronie Historia, strona 1 z 2.