Historia, strona 1 z 2
Każda legenda ma swój początek, a ten należący do Paradise Lost był wyjątkowo skromny: małe miasteczko w zachodnim Yorkshire, garstka nastolatków bez wielkich umiejętności i mnóstwo uporu. Zanim świat usłyszał o zespole, który współtworzył gotycki metal, istniała jeszcze kapela o nazwie Morbius. Oto pierwsza część opowieści o tym, jak z Halifax wyszła muzyka, która odmieniła ciężkie granie.
Halifax – miasteczko, z którego wszystko się zaczęło
Paradise Lost pochodzi z Halifax w zachodnim Yorkshire. To niewielkie miasto, a mówiąc szczerze – raczej mieścina, w której pogoda jest typowo angielska, czyli taka, jakiej można oczekiwać w środkowej Anglii: szara, wilgotna i melancholijna. Wąskie uliczki biegną wzdłuż cichych domków, a z zewnątrz wydaje się, że nikt w nich nie mieszka.
Taki krajobraz ma w sobie coś z przyszłej muzyki zespołu. Ciężka, ponura atmosfera, w której jednak ktoś zawsze gdzieś gra, przygotowała grunt pod brzmienie pełne smutku i piękna jednocześnie. Z jednego z pobliskich budynków, jak głosi opowieść, dobiegały dźwięki burzące tę harmonię spokoju.
Od Morbius do Paradise Lost
Pod koniec 1987 roku zespół zaczynał jeszcze jako Morbius. Trzon stanowił duet głównych kompozytorów: Nick Holmes (wokal, bas) oraz Gregor Mackintosh (gitara). Za perkusją wspierał ich Matthew Archer.
Żaden z nich nie grzeszył wówczas nadzwyczajnymi umiejętnościami muzycznymi. Liczyło się coś innego – samozaparcie. To ono pozwoliło młodym muzykom przejść od prób w domowych warunkach do tworzenia własnego materiału.
- miejsce startu: Halifax, zachodnie Yorkshire,
- pierwsza nazwa: Morbius, koniec 1987 roku,
- skład: Holmes (wokal, bas), Mackintosh (gitara), Archer (perkusja),
- największy atut: determinacja, nie wirtuozeria.
Szesnastolatek i jego pokój
Historię początków opowiada się też w formie obrazu. Szesnastoletni chłopak siedzi w swoim pokoju i słucha muzyki, która pochłania go bez reszty. Wpatruje się w książkę, ale już od kilkunastu minut jej nie czyta – jego myśli błądzą w wyimaginowanym świecie, daleko poza czterema ścianami.
Muzyka wydaje się dla niego drzwiami z przygnębiającego pokoju do życia bardziej kolorowego. Jest piątkowy, a może sobotni wieczór – szczegół nieistotny. Ważne, że za chwilę wyjdzie na spotkanie z kolegami do klubu, gdzie będzie głośniej i gdzie można porozmawiać o ulubionych kapelach.
Nie wie jeszcze, że późnym wieczorem pozna kogoś, kto zostanie jego nowym przyjacielem i zmieni dotychczasowe życie. Od dawna marzył o własnym zespole, lecz nie przypuszczał, że bas, na którym grywał w domu, wkrótce zabrzmi w nowo powstałej grupie.
Spotkanie w klubie
Właśnie tak narodził się związek Holmesa i Mackintosha. Sam wokalista wspomina ten wieczór w pubie i klubie, a pierwsze zdanie jego relacji brzmi niemal anegdotycznie: początki Paradise Lost to spotkanie z Gregiem, do którego doszło – jak sam zaznacza – w toalecie klubu.
„Początki Paradise Lost to spotkanie z Gregiem. Byłem w pewnym klubie, a uściślając, w toalecie tegoż klubu…” – Nick Holmes
Takie przypadkowe, zwyczajne okoliczności dobrze pasują do całej historii zespołu: żadnego wielkiego planu, tylko wspólna pasja do ciężkiej muzyki i chęć, by zacząć grać samemu.
Milton i Raj utracony
Nazwa zespołu odwołuje się do poematu Johna Miltona Raj utracony. W wizji z XVII wieku ślepy starzec o poważnej twarzy kończy dzieło życia nocą, przy blasku świec, a jego synowie zapisują słowo po słowie to, co dyktuje. Milton nie mógł przypuszczać, że po kilkuset latach ktoś, zainspirowany jego epopeją, będzie jej wiernie służył aż po kres własnego życia.
Wybór takiego patronatu wiele mówi o ambicjach młodych muzyków. Poemat o upadku, utracie i buncie to idealna matryca dla muzyki, która łączy mrok, patos i emocjonalną szczerość. Literacki rodowód odróżniał zespół od wielu kapel grających wówczas ekstremalny metal.
Co dalej?
Dalsze losy grupy – kolejne zmiany, pierwsze nagrania i droga ku międzynarodowej scenie – opisuje druga część historii. Więcej informacji znajdziesz też na stronach Historia zespołu oraz Historia, skład grupy, albumy i koncerty. Dla porównania warto zajrzeć do wersji archiwalnej historii.
Pierwsza część pokazuje jedno: wielkie zespoły nierzadko zaczynają od przypadkowego spotkania, taniego basu i cichego marzenia chłopaka z prowincjonalnego miasteczka. Reszta to już ciężka praca i upór.