Rozmowa z Nickiem Holmesem

Piątek 16 maja 2008 roku, równo o dwudziestej. Zadzwonił telefon, a w słuchawce rozległo się imię rozmówcy wymówione tak osobliwie, że trzeba było chwili, by zrozumieć, kto dzwoni. To Nick Holmes, wokalista Paradise Lost, zgodził się na rozmowę z polskim fanem. Powstał z niej wywiad o dwudziestu latach zespołu, o filmie dokumentalnym i o jednej z najbardziej dyskusyjnych płyt w jego dorobku.

Telefon o dwudziestej i angielski humor

Rozmowę przeprowadził autor podpisujący się jako Koala, wyłącznie na potrzeby polskiej strony paradiselost.pl, którą prowadzi Sebastian. Pytania zebrano wspólnie, a potem ułożono w jeden spójny wywiad. Nick przyjął to krótko i rzeczowo, ale już po pierwszych słowach było słychać, że jest w dobrym humorze.

Ton głosu wokalisty podpowiadał, że warto nastawić się na brytyjski styl żartowania. Dla fana, który przez lata znał Holmesa głównie z płyt i koncertów, to ciekawe doświadczenie. Człowiek o głębokim, mrocznym głosie z płyt okazuje się w rozmowie swobodny i skory do dowcipów.

Wywiad ukazał się w czasie, gdy zespół obchodził dwudziestolecie. Paradise Lost powstało w 1988 roku w Halifaksie, w Anglii. Od tamtej pory przeszło drogę od ciężkiego, dusznego death-doom metalu, przez gotycki metal, aż po eksperymenty z elektroniką. To bagaż, o który naturalnie chciało się zapytać.

Dwadzieścia lat bez planu

Pierwsze pytanie dotyczyło tego, czy przy zakładaniu zespołu Nick myślał o tym, co będzie robił w 2008 roku. Odpowiedź była jednoznaczna: nie. Według niego nikt w zespole nie wybiega myślami w przyszłość dalej niż o kilka lat. Plany Paradise Lost nie sięgają nawet pięciu lat, a co dopiero dwudziestu.

Bierzemy to, co przyniesie los, i staramy się z tego jak najlepiej korzystać.

Rozmówca nawiązał w tym miejscu do Micka Jaggera, który na początku kariery podobno dawał Rolling Stones najwyżej dwa lata istnienia. Nick przyjął tę dygresję z uznaniem i podsumował ją po swojemu: bierzesz się za coś i zanim się obejrzysz, mija dwadzieścia lat.

Taka postawa tłumaczy wiele w historii zespołu. Paradise Lost nigdy nie trzymało się jednej formuły. Zmieniało brzmienie, ryzykowało i wracało do korzeni wtedy, gdy czuło taką potrzebę. Brak wielkiego planu na lata idzie w parze z gotowością do zmian.

Over the Madness, czyli film, którego Nick nie widział

Z okazji jubileuszu fani dostali film dokumentalny „Over the Madness”, nakręcony przez Dirana Noubara. Zapytany o opinię, Nick przyznał ze szczerością, że do dziś nie obejrzał całości. Nie lubi patrzeć na siebie mówiącego do kamery i czuje się wtedy dziwnie.

Widział jednak fragmenty i ocenił je pozytywnie: film wydał mu się bardzo dobry i zabawny. Podobało mu się zwłaszcza oglądanie pozostałych członków zespołu, którzy udzielali wywiadów. Dla muzyka, który zna kolegów od lat, to zapewne rzadka okazja, by zobaczyć ich z perspektywy widza.

Kto miał kontrolę nad filmem?

Kolejne pytanie dotyczyło tego, czy ktoś z zespołu miał wpływ na to, co trafi do filmu. Odpowiedź brzmiała: nikt. Diran jest wielkim fanem grupy i jej przyjacielem, więc według Nicka nie wstawiłby niczego, co mogłoby się muzykom nie spodobać. Gdyby miał wątpliwości, najpierw by zapytał.

Holmes podkreślił, że był to w całości projekt reżysera. Zespół cieszył się, że może wziąć w nim udział i zrobić to, o co został poproszony. Dzięki temu dokument nie jest oficjalną laurką pod dyktando muzyków, lecz opowieścią człowieka, który zespół dobrze zna i lubi.

Believe in Nothing i słowa Grega

Najbardziej drażliwy wątek wyszedł z samego filmu. Greg Mackintosh, gitarzysta i główny kompozytor Paradise Lost, powiedział w nim, że nie lubi albumu „Believe in Nothing”, a w zasadzie dla niego ta płyta nie istnieje. Autor wywiadu przyznał, że ta kwestia nie dawała mu spokoju, więc poprosił Nicka o komentarz.

Wokalista odpowiedział spokojnie i bez obrony na siłę. Nie powiedział, że płyty nie lubi, ale uważa, że niektóre utwory mogłyby być tu i ówdzie bardziej ekscytujące. Nie uznaje jej za złą. Niedawno ją przesłuchał i okazało się, że brzmi znacznie lepiej, niż zapamiętał.

Nick dodał też, że nie nazwałby jej jednym z najlepszych albumów zespołu, ale nie nazwałby jej również słabą. Zastanawianie się, co dałoby się wtedy zmienić, uważa za bezcelowe. „Believe in Nothing” jest tym, czym jest, i trzeba się z tym pogodzić, a potem iść dalej.

Co ta rozmowa mówi o zespole

Najciekawsze w tej odpowiedzi jest to, że dwóch kluczowych muzyków patrzy na tę samą płytę inaczej. Greg jest wobec niej bezkompromisowy, Nick bardziej wyrozumiały. Dla fanów to cenny sygnał, że w zespole nie ma jednego obowiązującego mitu o własnej historii. Każdy ma prawo do własnej oceny.

Widać też pewne zdrowe dystansowanie się od przeszłości. Nick nie broni płyty za wszelką cenę, ale też jej nie przekreśla. Ponowne przesłuchanie po latach pozwoliło mu spojrzeć na nią świeżo, a to droga, którą wielu słuchaczy zna z własnego doświadczenia: album odrzucony w dniu premiery potrafi po latach brzmieć lepiej.

Plany zespołu nigdy nie wybiegały daleko poza kilka najbliższych lat.
Film „Over the Madness” był niezależnym projektem Dirana Noubara, bez ingerencji muzyków.
Nick nie widział jeszcze całego dokumentu, ale fragmenty ocenił jako zabawne i dobre.
Opinie o „Believe in Nothing” w zespole są podzielone, a Nick ocenia płytę łagodniej niż Greg.

Wywiad na tle innych rozmów z zespołem

Rozmowa z maja 2008 roku dobrze uzupełnia inne materiały prasowe, które można znaleźć na stronie. Warto sięgnąć po Media i publikacje, gdzie zebrano wypowiedzi muzyków z różnych lat. Dla porównania przydadzą się też rozmowy z Metal Hammer 2002 oraz Metal Inside 2005, a także wcześniejsze pytania z oficjalnego forum U.K. (2004).

Czytane razem, układają się w obraz zespołu, który przez dwie dekady zmieniał się, ale zachował sporą dozę autoironii. Wywiad z Nickiem Holmesem pokazuje tę cechę wyjątkowo dobrze: wokalista mówi szczerze, bez nadęcia, a o własnych płytach potrafi rozmawiać z dystansem.