Forum U.K. 2004 (wersja archiwalna)

Kiedy zespół szykuje nowy album, fani zwykle mają więcej pytań niż odpowiedzi. W 2004 roku oficjalne forum U.K. dało im szansę, by zadali je bezpośrednio Nickowi Holmesowi. Z nadesłanych próśb wybrano najciekawsze, a odpowiedzi wokalisty – szczere, momentami pełne autoironii – stały się jednym z ciekawszych zapisów tego, jak Paradise Lost myśleli o swojej płycie jeszcze przed jej ostatecznym kształtem.

Skąd wzięła się ta rozmowa

Materiał ma formę prostej wymiany pytań i odpowiedzi. Użytkownicy forum zostali poproszeni o zadawanie pytań dotyczących nadchodzącego wydawnictwa, a autor opracowania wybrał z nich te, które jego zdaniem najlepiej oddawały to, co interesowało słuchaczy. Całość trafiła później także do polskiego opracowania, które dziś funkcjonuje jako wersja archiwalna.

Warto pamiętać o momencie, w którym to wszystko powstało. Zespół miał za sobą album „Symbol of Life”, a przed sobą materiał, który wciąż był w trakcie pracy. Nick sam zaznacza, że utwory nie są jeszcze zmiksowane, więc jego wypowiedzi to raczej migawka z procesu twórczego niż podsumowanie gotowego dzieła. Dzięki temu rozmowa ma swój urok: nikt tu jeszcze nie odtrąbił sukcesu ani nie ułożył oficjalnej narracji.

Więcej wywiadów i artykułów z tego okresu znajdziesz w dziale Media i publikacje, a podobne pytania pojawiają się też w rozmowie z Nickiem Holmesem.

Nowy perkusista i sposób pracy nad piosenkami

Jedno z pierwszych pytań dotyczyło wpływu nowego perkusisty na kompozycje. Odpowiedź jest rzeczowa: Jeff dołączył do zespołu, gdy mniej więcej trzy czwarte materiału było już napisane. Poza jego charakterystycznym stylem gry nie mógł więc zasadniczo zmienić struktury utworów. To ważna informacja dla każdego, kto próbuje wyjaśniać brzmienie albumu zmianą składu.

Ciekawszy jest opis podziału ról między Nickiem a Gregiem. Według wokalisty praca zaczyna się zwykle od tego, że Greg wysyła mu kilka minut muzyki. Nick buduje na tej podstawie linię melodyczną zwrotki i refrenu, odsyła ją, a Greg dokłada kolejne warstwy. Ta wymiana trwa tak długo, aż utwór jest skończony. Dopiero gdy brzmi jak gotowy kawałek, zespół gra go wspólnie w pełnym składzie.

• Greg przygotowuje kilka minut muzyki.
• Nick pisze melodię wokalną zwrotki i refrenu.
• Materiał krąży tam i z powrotem, aż piosenka jest domknięta.
• Na końcu utwór ogrywa cały zespół.

To model oparty na korespondencji i stopniowym dopracowywaniu, a nie na wspólnym siedzeniu w sali prób od pierwszej nuty. Dobrze pokazuje, dlaczego muzyka i melodia wokalna tak mocno do siebie pasują – każda z nich powstaje w reakcji na drugą.

Mniej elektroniki, więcej gitar

Fani zapytali wprost, czy nowy materiał będzie bardziej elektroniczny niż „Symbol of Life”. Odpowiedź była jednoznaczna: nie, elektroniki jest o wiele mniej, a płyta jest bardziej gitarowa. Dla słuchaczy, którzy po wcześniejszych eksperymentach tęsknili za ciężarem, musiało to brzmieć jak zapowiedź zwrotu.

Podobny kierunek wyłania się z kolejnych odpowiedzi. Nick twierdzi, że album jest cięższy niż poprzedni, a jednocześnie – jak mu się wydaje – nieco bardziej melodyjny. Poproszony o trzy przymiotniki, wybrał określenia w rodzaju „mocny, ciężki”, „melancholijny” i „wyśmienity”. Ten ostatni to oczywiście lekki żart z własnej płyty, ale dwa pierwsze dobrze streszczają to, czego oczekiwali fani.

Jest cięższa niż „Symbol of Life” i chyba trochę bardziej melodyjna.

Pytanie o to, czy nowy krążek jest logiczną kontynuacją poprzedniego, czy raczej kolejnym zaskoczeniem, dostało więc odpowiedź pośrednią. To nie jest kopia, ale też nie zupełna wolta – raczej zmiana akcentów w obrębie tego samego języka muzycznego.

Chórki, głos i studyjne zabawy

Jeden z użytkowników zauważył, że skoro Nick nagrywał chórki samodzielnie, może to zmieniać koloryt piosenek, bo słuchacze byli przyzwyczajeni do głosu Lee Morrisa. Wokalista nie widzi tu wielkiej różnicy. Jego zdaniem z perspektywy albumu nie jest to zmiana rzucająca się w uszy, bo głosami można się w studiu swobodnie „bawić”, nakładając je i modyfikując.

Pytano też o eksperymenty. Nick przyznaje, że zespół zawsze testuje nowe brzmienia, a on sam szuka nowych sposobów śpiewania. Dodaje z humorem, że gdy coś się nie uda, cierpi z tego tylko jego rodzina. To zdanie doskonale oddaje ton całego wywiadu: poważna praca, ale bez nadęcia.

Energia i emocje na koncertach

Fan zwrócił uwagę, że ostatnie koncerty trasy promującej „Symbol of Life” łączyły energię i emocje, z przewagą tej pierwszej, i zapytał, czy nowe utwory pójdą tym tropem. Nick ostrożnie odpowiada, że trudno to dziś ocenić, ale jego zdaniem energii w nowym materiale jest więcej. Ma nadzieję, że będzie to słychać także na scenie.

Ulubione utwory i motywacja do dalszej pracy

Zapytany o piosenkę, z której jest szczególnie dumny, Nick unika wskazania faworyta. Lubi wszystkie, a ponieważ nagrania nie były jeszcze zmiksowane, uważał, że ocena byłaby przedwczesna. Dodał, że im częściej ich słucha, tym bardziej jego ulubieńcy zmieniają się z dnia na dzień. Dla kogoś, kto codziennie obcuje z demami, to bardzo realistyczny opis.

Pytanie o to, co skłoniło zespół do nagrania kolejnej płyty, wokalista potraktował z przymrużeniem oka. Wspomniał o potrzebie utrzymania kariery w muzycznym biznesie oraz o nieustającym pragnieniu, by zostać światową sławą. Trudno to czytać dosłownie – to ironiczna odpowiedź kogoś, kto wie, jak działa branża, i nie zamierza udawać, że pobudki zespołu są wyłącznie wzniosłe.

Ostatnie z zachowanych pytań dotyczyło tego, jak przedstawić nowy album zarówno zagorzałemu fanowi, jak i komuś, kto Paradise Lost dopiero poznaje. Tekst źródłowy urywa się w tym miejscu, dlatego nie ma sensu zgadywać odpowiedzi.

Jak czytać ten materiał dziś

Z perspektywy czasu rozmowa jest cenna głównie jako dokument nastrojów. Widać w niej zespół, który świadomie zawraca w stronę gitar, ceni melodię i nie traktuje siebie zbyt uroczyście. Zapowiedzi „ciężej, ale melodyjnie” można zestawić z późniejszymi recenzjami i wypowiedziami, na przykład z tekstem Metal Inside 2005.

Jeśli interesuje Cię, jak zmieniał się język, którym zespół mówił o sobie, warto sięgnąć też po wcześniejsze materiały, takie jak Thrash'em All 1992 czy Metal Hammer 2002. Osobno istnieje także strona z pytaniami z oficjalnego forum U.K. (2004), która dotyczy tej samej inicjatywy.

To przypomnienie, że wywiady z czasu powstawania płyty rządzą się innymi prawami niż te po premierze. Mniej w nich pewności, więcej szczerych wahań, a deklaracje – jak ta o stale zmieniających się ulubionych utworach – brzmią naturalnie, bo dotyczą rzeczy, które wciąż się dzieją.