Thrash'em All 2001 (wersja archiwalna)

Koniec kontraktu z wielką wytwórnią, spór o kierunek muzyczny i marzenie o nagraniach w obcym kraju – tak wyglądał moment, w którym Paradise Lost stali na rozdrożu. Archiwalny wywiad „Thrash'em All 2001" to zapis fragmentów dwóch rozmów z liderami zespołu, Gregorem Mackintoshem i Nickiem Holmesem, przeprowadzonych w ciągu mniej więcej dwunastu miesięcy. Dziś czyta się go jak fotografię zespołu w chwili niepewności, ale i wyraźnej chęci powrotu do cięższych korzeni.

Rozstanie z EMI: prozaiczny koniec umowy

Wieść o rozstaniu z fonograficznym gigantem szybko obiegła środowisko. Można się było spodziewać dramatycznych tłumaczeń, tymczasem Greg opisuje sprawę zupełnie rzeczowo: kontrakt, podpisany na dwie płyty, po prostu wygasł. Żadna ze stron nie wyrażała zainteresowania jego renegocjacją, więc zespół musiał rozejrzeć się za nowym wydawcą.

Plan był praktyczny. Muzycy zamierzali rozesłać demo nowego materiału do potencjalnych partnerów i liczyli, że ktoś się nim zainteresuje. Brzmi to dość skromnie jak na grupę, która w latach dziewięćdziesiątych należała do najważniejszych nazw brytyjskiej sceny metalowej i gotyckiej, ale właśnie ta bezpretensjonalność jest w rozmowie sympatyczna.

Szukając wydawcy, który rozumie zespół

Na pytanie, czy celują w kolejnego molocha, czy w firmę niezależną, Greg odpowiada ostrożnie. Jego zdaniem w dzisiejszych czasach trudno znaleźć kogoś naprawdę niezależnego. Zespół chciałby wprawdzie wytwórni mniej uzależnionej od EMI, ale ma też własne wymagania i oczekiwania wobec przyszłego wydawcy. Nie wyklucza nawet związania się z bardziej rockowym oddziałem jakiejś dużej firmy.

Kluczowe jest co innego: interesami Paradise Lost mają zajmować się ludzie, którzy rozumieją, o co chodzi w ich muzyce i do kogo ona jest adresowana. Właśnie z tym EMI miała największy kłopot. Nie potrafiła umiejscowić zespołu na rynku, a – jak zauważa Greg – Paradise Lost nie grają prostej muzyczki, która sprzedaje się sama.

Nie gramy prostej muzyczki, która sama się sprzedaje – a EMI nie bardzo wiedziała, gdzie nas na rynku umieścić.

Różnica zdań: metal kontra gotyk

Najciekawszy fragment dotyczy kierunku, w jakim miała podążyć muzyka. Greg przyznaje otwarcie, że w zespole narastają różnice zdań. Nick tęskni za muzyką bardziej metalową, on sam – za bardziej gotycką. Konieczny będzie twórczy kompromis, choć jedno było pewne już wtedy: nowy materiał miał być mroczniejszy i cięższy niż dwie ostatnie płyty.

Ta deklaracja ma duże znaczenie na tle historii grupy. Albumy „Host" i „Believe In Nothing" mocno przesunęły brzmienie w stronę elektroniki i syntetycznych aranżacji, co część dawnych fanów przyjęła chłodno. Zapowiedź powrotu do gitar brzmiała więc jak odpowiedź na te głosy, ale też na wewnętrzne potrzeby samych muzyków.

Co już wiadomo o nowych utworach

• materiał jest w zaawansowanym stadium – brakowało jeszcze trzech, czterech kawałków;
• zespół chciał wejść do studia jeszcze przed nadejściem lata;
• muzyka jest atmosferyczna, ale zdecydowanie bardziej agresywna niż na „Host" i „Believe In Nothing";
• elektroniki ma być wyraźnie mniej, a podstawą płyty mają być gitary.

Studio, budżet i pomysł na Szwecję

Kwestie logistyczne wciąż były otwarte. Zespół nie zdecydował, gdzie nagra płytę, i nie wiedział, jak duży budżet przeznaczy na sesję. Ten ostatni czynnik w oczywisty sposób zależał od tego, czy uda się znaleźć nowego wydawcę i na jakich warunkach.

Greg zdradza jednak, że poważnie rozważano wyjazd do zagranicznego studia, co jego zdaniem wydatnie odświeżyłoby brzmienie. Pada przypuszczenie, że odpowiednie miejsce może znaleźć się w Szwecji – kraju, który od lat słynął z ciężkich gitarowych produkcji. Zmiana otoczenia bywa dla zespołów z długim stażem sposobem na złapanie nowej energii, a w przypadku Paradise Lost miała dodatkowo wspierać zwrot ku surowszemu graniu.

Dlaczego ten wywiad warto czytać dziś

Rozmowa pokazuje zespół w momencie przejściowym: bez dużej wytwórni, z niepełną wizją nowej płyty, za to z jasnym poczuciem, czego już nie chce powtarzać. Widać w niej brak pozerstwa – muzycy mówią wprost o kłopotach z rynkiem, wątpliwościach i sporach wewnątrz grupy, zamiast sprzedawać gładką historię sukcesu.

Dla fanów jest to także cenny materiał do zrozumienia dalszych losów kapeli, bo zapowiedziany tu powrót do gitar i mroczniejszych klimatów znajdował później potwierdzenie w kolejnych wydawnictwach. Jeśli interesuje Cię, jak sami muzycy opowiadali o tym okresie w kolejnych latach, zajrzyj do wywiadu Metal Hammer 2002, rozmowy z Nickiem Holmesem lub do ogólnego zestawienia Media i publikacje. Tekst „Thrash'em All 2001" pozostaje natomiast wiarygodnym świadectwem chwili, w której Paradise Lost szukali nowego domu – dosłownie i muzycznie.