Łódź 2005 (wersja archiwalna)

Piątek trzynastego, awaria samochodu i koncert, na który czekało się z gorączką w oczach. Łódzka Dekompresja w maju 2005 roku zapamiętała nie tylko występ Paradise Lost, ale też pełną przygód podróż ekipy polskiego forum fanów. Oto archiwalne wspomnienie wieczoru, który mimo kłopotów skończył się happy endem.

Piątek trzynastego i wyprawa, która miała wyglądać inaczej

Autor relacji zastrzega, że nie jest przesądny. Przyznaje jednak, że ten dzień był wyjątkowo pokręcony, i to nie tylko przez napięcie przed spotkaniem z Rajem Utraconym. Na wyjazd do Łodzi wybrała się cała dumna i fanatyczna ekipa forum PL: Admin, Deep_Sleep, Flying, Piter oraz sam autor. Plan był prosty, bo mieli po prostu dojechać na czas do klubu.

Rzeczywistość okazała się mniej łaskawa. Awaria samochodu, którym miała dotrzeć cała piątka, zrujnowała harmonogram. Przez nią uciekły im występy supportów, a także początek właściwego setu headlinerów. Autor kwituje to krótko: vis maior. Nikt jednak nie zamierzał odpuszczać, skoro po drodze zrobiono już tyle zachodu.

Wielką rolę odegrał ktoś, kogo autor nazywa Aniołem Stróżem, czyli Marek, któremu do dziś przesyła pozdrowienia. Gdyby nie jego pomoc, ekipa nie zdążyłaby, jak sam to ujmuje, dosłownie na nic. To jedna z tych historii, które w świecie koncertowych wyjazdów powtarzają się od zawsze. Ktoś pomaga w kluczowym momencie, a potem wspomina się go przy każdym zlocie fanów.

Dekompresja: klub przy dworcu Łódź Kaliska

Dekompresja nie jest wielkim klubem, ale według relacji przestronnym i dobrze nagłośnionym. To ważne przy muzyce, w której liczą się zarówno ciężar gitar, jak i subtelne partie melodyjne. Lokal leży niedaleko stacji PKP Łódź Kaliska, więc dla przyjezdnych z całej Polski był wygodnym punktem docelowym.

Na kilka dni przed koncertem do kupienia było jeszcze około 400 biletów. Wśród fanów mogło to budzić obawy o frekwencję. W piątek okazało się jednak, że sala nie świeciła pustkami. Według szacunków autora klub wypełnił się co najmniej w dwóch trzecich, czyli mniej więcej sześciuset osobami. Dla lokalu tej wielkości oznaczało to wyraźnie żywą publiczność, a pod sceną dało się to odczuć.

Support: tylko z drugiej ręki

Z oczywistego powodu autor nie może opisać występów rozgrzewających. Ograniczył się do tego, co usłyszał od innych. Amerykański zespół Society 1 miał zagrać chaotycznie i niezbyt interesująco. Izraelski Orphaned Land dał natomiast, jak mówią świadkowie, świetny koncert. Z perspektywy czasu to ciekawa kombinacja, bo trasa łączyła różne odcienie ciężkiego grania.

Wejście w środek setu: So Much Is Lost

Pod klub ekipa podjechała przed 22.40. Paradise Lost grali już wtedy „So Much Is Lost”. Autor przyznaje, że faktycznie trochę stracili, ale nie rozpamiętywał tego długo. Żywiołowe, rytmiczne, wręcz metalowo-taneczne wykonanie singlowego utworu z płyty „Host” od razu wciągnęło ich w magiczną atmosferę wieczoru.

Wcześniejsze kłopoty zeszły na dalszy plan. Z głupim uśmiechem psychofana autor zajął miejsce, skąd dobrze było widać i słychać. Brzmi to jak drobiazg, ale na koncercie w niewielkim klubie dobre miejsce naprawdę decyduje o odbiorze. Pozwala wychwycić pracę perkusisty, kontakt zespołu z publicznością i reakcje ludzi wokół.

Od razu zapomniałem o wcześniejszych kłopotach i z głupim uśmiechem psychofana zająłem miejsce, skąd było dobrze widać i słychać.

Symbol Of Life: ciężar i niepokój

Kolejnym utworem był „Symbol Of Life”. Według relacji zabrzmiał wręcz przytłaczająco i przemycił na żywo ten niepokojący, samobójczo-depresyjny klimat znany z płyty. To ciekawy kontrast z tanecznym początkiem. Zespół pokazał w ten sposób, że potrafi w kilka minut przejść od rytmu do mroku.

Szczególnie istotny był styl gry Jeffa Singera na perkusji. Autor uważa, że bardzo pasował do tego utworu, a jednocześnie urozmaicił jego koncertowe brzmienie. Duże wrażenie robiła też niezwykle miażdżąca i ciężka końcówka. W studiu takie kompozycje bywają dopracowane do ostatniego detalu. Na scenie widać, ile energii dodaje im żywy, mocno uderzający bębniarz.

Niespodzianka w setliście: Hallowed Land

Potem nastąpiła mała niespodzianka w stosunku do oficjalnej setlisty. Nick Holmes zapowiedział „starszy kawałek z ery Draconian Times”, a był nim „Hallowed Land”. Autor po cichu liczył właśnie na taką modyfikację w części poświęconej tamtej płycie i się nie zawiódł.

Fragment „who are the prayers for…” wywołał ciarki na plecach, a solo, jak pisze autor, wbiło wszystkich w podłogę. Pod sceną zapanował totalny amok. Dziesiątki zadowolonych twarzy, wspólne śpiewy, krzyki i radość fanów tworzyły obraz, o którym marzy każdy organizator. Zespół również się nie oszczędzał i zagrał perfekcyjnie.

Warto pamiętać, jaką rolę „Draconian Times” odegrało w historii grupy. Płyta z połowy lat dziewięćdziesiątych ugruntowała pozycję Paradise Lost jako jednej z kluczowych kapel gotyckiego metalu. Dla wielu fanów każdy utwór z tego albumu to gwarancja wzruszeń, nawet jeśli w 2005 roku zespół promował już zupełnie nowy materiał.

Accept The Pain i nowy album na żywo

„Accept The Pain” był powrotem do prezentacji zawartości nowej płyty. Autor zauważa, że wykonanie na żywo nie kojarzyło mu się już tak mocno z A Perfect Circle, jak to bywa przy wersji studyjnej. Skojarzenie z tym zespołem może więc wynikać z konkretnego brzmienia i sposobu produkcji albumu, a koncertowa aranżacja nadaje utworowi własny charakter.

Taka różnica między nagraniem a występem to częsty temat wśród fanów. Wersja płytowa jest chłodniejsza i bardziej ułożona. Na scenie gitary są głośniejsze, a wokal zyskuje inną barwę. Relacja urywa się w tym miejscu, więc o dalszym przebiegu koncertu nie wiemy z niej nic. Sam początek pozwala jednak odtworzyć układ wieczoru: nowszy materiał, powroty do klasyki i rytmiczne, ciężkie fragmenty, które świetnie działają w klubowej przestrzeni.

Dlaczego warto wracać do takich relacji

Opowieść o łódzkim koncercie jest cenna nie tylko dla tych, którzy tam byli. Pokazuje, jak wyglądała kultura fanowska w Polsce w połowie dekady. Forum internetowe łączyło ludzi z różnych miast, a wspólny wyjazd na koncert stawał się wydarzeniem towarzyskim. Awarie, spóźnienia i pomoc przypadkowych życzliwych osób wpisywały się w tę tradycję równie mocno jak sama muzyka.

Warto też porównać tę relację z innymi materiałami. Pełniejszy zapis wydarzenia znajdziesz na stronie Łódź, 13 maja 2005. Jeśli interesuje cię szersza historia występów zespołu, zajrzyj do działu Archiwalne trasy. Znajdziesz tam także informacje o dawniejszych tournée, takich jak Shades Of God Tour 1992.

• Ekipa forum PL dotarła na koncert z opóźnieniem, ale zdążyła na większą część setu.
• Dekompresja zapełniła się w około dwóch trzecich, czyli mniej więcej sześciuset osobach.
• Najmocniejszymi momentami początku występu były „Symbol Of Life” i niespodziewany „Hallowed Land”.
• Nowy materiał, w tym „Accept The Pain”, brzmiał na żywo inaczej niż na płycie.

Ten wieczór pokazuje, że o sile koncertu nie decyduje wyłącznie punktualność. Liczy się też determinacja fanów, którzy mimo przeszkód dotarli do celu i zobaczyli swój ulubiony zespół w akcji.