Media i publikacje

Pod koniec ubiegłego roku na polskim rynku wydawniczym pojawiła się pierwsza książka poświęcona Paradise Lost. Dla fanów to prezent tym cenniejszy, że zespół z Halifax świętuje w tym roku dwudziestopięciolecie istnienia. Z tej okazji przybliżamy rozmowę z autorką publikacji, Małgorzatą Gołębiewską, która opowiada o drodze od fascynacji kapelą do gotowego tomu zatytułowanego „Raj dla Cyników”.

Skąd pomysł na biografię

Słabość do Paradise Lost nie była u autorki niczym nowym, więc myśl o książce wracała do niej od dawna. Przez długi czas pozostawała jednak w sferze marzeń: pisarka przyznaje, że bardziej fantazjowała o projekcie, niż go realizowała. Kiedy wreszcie postanowiła działać, okazało się, że ma konkurencję.

Pierwszy sygnał pojawił się w 2007 roku, po premierze albumu „In Requiem”. Podczas wywiadu z Aaronem Aedym dla magazynu „Pure Metal” Gołębiewska zasugerowała, że zespół powinien pomyśleć o książce, przy okazji badając grunt i sugerując, że sama chętnie by ją napisała. Usłyszała, że biografia już powstaje, a pracuje nad nią pewien Niemiec. Pomysł znów wylądował w szufladzie, bo autorka uznała, że jedna historia zespołu w zupełności wystarczy.

Biografia, która nie ujrzała światła dziennego

W 2009 roku pojawiła się informacja o oficjalnej biografii zatytułowanej „No Celebration”. Prawdopodobnie właśnie o niej wspominał Aaron podczas tamtej rozmowy. Przez kilka miesięcy zbierano zapisy na tę książkę, jednak ostatecznie z jej wydania zrezygnowano.

Gdy Nick Holmes potwierdził, że pozycja się nie ukaże, w głowie autorki ponownie zaczął się klarować własny projekt. Nie od razu jednak pomyślała o pełnoprawnej książce. Wokół wydawniczej niewiadomej zrobiło się miejsce, które ktoś musiał zapełnić. Wypowiedzi samego wokalisty znajdziesz m.in. w materiale Rozmowa z Nickiem Holmesem.

Numer specjalny „Pure Metal” jako demo książki

Pod koniec 2009 roku ukazał się numer specjalny „Pure Metal” w całości poświęcony Paradise Lost. Zawartość była tak obszerna, że niemal dałoby się z niej złożyć małą książkę. Autorka żartobliwie nazywa tę gazetową biografię „demem” późniejszego „Raju dla Cyników”.

Propozycja wyszła od Tomka Woźniaka, naczelnego pisma. Najpierw poświęcił on numer Jamesowi Rivierze, a potem wpadł na pomysł, by zająć się Paradise Lost, i zaproponował Gołębiewskiej przygotowanie tekstu. Moment był dobry, bo już wiadomo było, że „No Celebration” nie wyjdzie.

• przeszukanie starych materiałów prasowych i archiwalnych,
• poszukiwanie nowych informacji o zespole,
• rozsyłanie maili z prośbą o opinie do muzyków i ludzi związanych ze sceną.

Od gazety do książki

Przełom przyszedł dzięki jednej z osób, które odpowiedziały na maile. Obok własnych wspomnień o kapeli zadała autorce proste pytanie: dlaczego nie pisze książki, tylko bawi się w niepełny produkt? Gołębiewska przyznaje, że trafiło to w sedno. Choć początkowo zamierzała poprzestać na gazecie, szybko wzięła się do pracy, tym razem na serio.

Gazetowa biografia to demo „Raju dla Cyników”.

Między biografią z „Pure Metal” a książką minęły około trzy lata. Autorka podkreśla, że samo napisanie tekstu nie było aż tak wyczerpujące; większym wyzwaniem okazała się dyscyplina i konsekwencja w długim procesie.

Zespół w polskiej prasie

Zainteresowanie Paradise Lost w Polsce ma długą historię i nie zaczęło się wraz z książką. Zespół od lat gości na łamach mediów, a jego członkowie chętnie odpowiadają na pytania. Warto zajrzeć do archiwalnych rozmów, które pokazują, jak zmieniał się sposób mówienia o kapeli i jej muzyce:

• Thrash'em All 1992 – wczesny wywiad z czasów, gdy zespół budował swoją pozycję,
• Metal Hammer 2002 – rozmowa z początku nowej dekady,
• Pytania z oficjalnego forum U.K. (2004) – odpowiedzi na pytania fanów (dostępna jest też wersja archiwalna),
• Metal Inside 2005 – wywiad z połowy dekady.

Na tym tle „Raj dla Cyników” jest naturalnym uzupełnieniem: zbiera w jednym miejscu wątki, które do tej pory trzeba było wyławiać z rozproszonych publikacji.

Dlaczego ta książka ma znaczenie

Dla polskich fanów to pierwsza próba kompleksowego opowiedzenia historii zespołu w ojczystym języku. Okoliczności jej powstania, od porzuconej oficjalnej biografii po gazetowy eksperyment, pokazują, że wokół Paradise Lost działa środowisko ludzi gotowych poświęcić czas, by dokumentować jego dorobek.

Rocznica ćwierćwiecza to dobra okazja, by spojrzeć wstecz: na początki w Halifax, stylistyczne zwroty, kolejne albumy i ich odbiór. Książka Gołębiewskiej, oparta na wspomnieniach muzyków i osób ze sceny, stawia przy tym na rozmowę i perspektywę świadków, a nie wyłącznie na suchą kronikę.