Metal Hammer 2002

Rok 2002 przyniósł fanom Paradise Lost płytę „Symbol Of Life”, a wraz z nią serię rozmów prasowych, w których zespół tłumaczył swój kolejny zwrot stylistyczny. Jedna z nich ukazała się w „Metal Hammerze”: zamiast planowanego Nicka Holmesa rozmówcą okazał się gitarzysta Aaron Aedy, który okazał się zaskakująco dowcipny i przełamał stereotyp ponurych Anglików z Halifax.

Zmiana rozmówcy i atmosfera wywiadu

Pierwotnie rozmowa o nowym albumie miała być prowadzona z wokalistą. W ostatniej chwili okazało się jednak, że po drugiej stronie słuchawki będzie Aaron Aedy. Dla czytelnika to dobra wiadomość: gitarzysta patrzy na płytę od strony muzycznego rzemiosła, a nie tylko tekstów i emocji, które zwykle wysuwają się na pierwszy plan w wypowiedziach frontmana.

Autor wywiadu zaznacza, że Aaron był rozmówcą pogodnym i skorym do żartów. To kontrast z wizerunkiem zespołu budowanym przez lata na ciężkiej, melancholijnej muzyce. Śmiech pojawia się zresztą w samej rozmowie, choćby wtedy, gdy mowa o ogromnej ilości materiału, jaki zwykle przynosi Greg Mackintosh.

Jeśli interesuje Cię perspektywa wokalisty, warto zajrzeć do tekstu Rozmowa z Nickiem Holmesem, a szerszy przegląd wypowiedzi zespołu znajdziesz w dziale Media i publikacje.

Czy to powrót do „Draconian Times”?

Pierwsze pytanie dotyczyło tego, co słychać już po kilku minutach płyty: powrotu do bardziej gitarowego brzmienia, kojarzonego z „Draconian Times”. Aaron od razu sprostował to wrażenie. Zespół nigdy nie zakładał, że nowy album ma przypominać tamten krążek. Jedyne realne podobieństwo to mocniej wyeksponowana gitara w porównaniu z poprzednimi wydawnictwami.

Według niego „Symbol Of Life” jest raczej zbiorem wszystkich etapów kariery. Znajdziemy tu ślady „Icon” i „Draconian Times”, ale też „Host” oraz „Believe In Nothing”, czyli płyt, na których elektronika i syntetyczne fakturę odgrywały dużą rolę. To ważna uwaga, bo łatwo uprościć historię grupy do schematu „metal – eksperyment – powrót do metalu”.

Wnioski z tras koncertowych

Materiał powstał na podstawie doświadczeń z ostatnich występów na żywo. Zespół zauważył, że kolejny album powinien kontynuować kierunek „Host” i „Believe In Nothing”, ale z większą dawką energii. Chodziło o muzykę bliższą temu, co działa na koncertach, gdzie publiczność reaguje na mocniejsze, bardziej bezpośrednie utwory.

Kto pisał muzykę?

Kolejne pytanie dotyczyło tego, czy za gitarowy zwrot odpowiada większy udział Grega lub samego Aarona w komponowaniu. Aaron odpowiedział z humorem, że Greg, jak zawsze, napisał bardzo dużo. On sam może jednak pochwalić się własnym wkładem i wyraźnie cieszy go, że zaangażował się w tworzenie płyty tak mocno, jak przy „Icon” czy „Shades Of God”.

• Greg Mackintosh – główny, bardzo płodny autor muzyki, jak zwykle;
• Aaron Aedy – współautor, po przerwie znów wyraźnie obecny w procesie pisania;
• punkt odniesienia dla Aarona – okres „Shades Of God” i „Icon”, kiedy jego udział był największy.

Presja fanów i własna ścieżka

Dziennikarz zapytał wprost, czy zmiana nie była efektem nacisku słuchaczy tęskniących za metalową klasyką. Aaron przyznał, że wielu ludzi pytało, kiedy zespół nagra coś równie dobrego jak „Draconian Times”. Z drugiej strony równie wielu fanom podobały się późniejsze albumy, więc głosy były podzielone.

Mimo sugestii cały czas staraliśmy się iść własną drogą i nagraliśmy ten album, bo po prostu mieliśmy na to ochotę.

Gitarzysta słyszał już wiele pozytywnych reakcji, ale także opinie, że to krok wstecz. Jego zdaniem ocena zależy od oczekiwań: kto szukał kontynuacji „Draconian Times”, może poczuć się zawiedziony. On sam traktuje „Symbol Of Life” jako naturalne następstwo „Believe In Nothing”.

Tytuł i teksty

Pytanie o to, czy tytuł wyraża ogólną koncepcję tekstów, Aaron zostawił Nickowi: to on jest autorem słów i najlepiej wie, co za nimi stoi. Zaznaczył jednak, że nie są to teksty łatwe w interpretacji. Powstały na bazie życiowych obserwacji wokalisty, dotyczących tego, co dzieje się wokół niego.

Taki podział ról jest typowy dla Paradise Lost: muzyka rodzi się głównie w głowach gitarzystów, a warstwa literacka pozostaje domeną Holmesa. Dlatego wywiad z Aaronem jest cenny jako uzupełnienie, ale pełny obraz płyty daje dopiero zestawienie obu perspektyw.

Znaczenie rozmowy dziś

Z perspektywy czasu wypowiedzi Aedy pokazują, jak zespół postrzegał własną drogę. Nie była to kalkulowana próba zadowolenia starych fanów, lecz próba połączenia tego, co zespół robił dotąd, z energią sceny koncertowej. To tłumaczy, dlaczego „Symbol Of Life” bywa odbierany jako album pomostowy między epoką elektroniczną a późniejszym, coraz cięższym graniem.

Warto porównać ten tekst z innymi materiałami z archiwum, takimi jak Metal Inside 2005 czy Thrash'em All 1992. Różnica w tonie i tematach dobrze pokazuje, jak bardzo zmieniał się zespół, a także jego sposób mówienia o muzyce.