Metal Inside 2005

Paradise Lost to zespół, który zasłużył na szacunek nie tylko jakością muzyki, ale też odwagą przekraczania własnych granic – najlepiej było to widać przy albumach „Host” i „Believe In Nothing”. Tuż po zakończeniu zdjęć do teledysku „Forever After” udało się porozmawiać z Nickiem Holmesem, który szczegółowo opowiedział o nadchodzącej płycie. To, co usłyszał rozmówca, mocno podkręciło apetyty przed premierą.

Plan zdjęciowy w Niemczech

Rozmowa odbyła się w Niemczech, gdzie zespół kończył pracę nad klipem do singla „Forever After”. Nick potwierdził, że zdjęcia zakończyły się dzień wcześniej, a muzycy czekali już tylko na powrót do Anglii. Ostatni dzień zdjęciowy ciągnął się do późnych godzin, ale według wokalisty wszystko poszło zgodnie z planem.

Warto pamiętać, że teledysk był pierwszą wizytówką nowego wcielenia grupy. Fani, spragnieni nowego materiału po kilku latach eksperymentów, szukali w każdym szczególe sygnału, w którą stronę zespół zmierza. Odpowiedź Nicka była jednoznaczna: w stronę mocniejszego grania.

Jak brzmi Paradise Lost anno domini 2005?

Zapytany o brzmienie, Holmes przyznał, że album jest wyraźnie cięższy od poprzedniego, a produkcja – jego zdaniem – najlepsza w całej karierze zespołu. Był przekonany, że nikt nie poczuje się rozczarowany. Podkreślił, że w płytę włożono ogrom pracy i że każdy z muzyków dał z siebie sto procent.

Ambicja była wysoka: stworzyć coś w rodzaju ostatecznego albumu na tę chwilę w historii zespołu. Nie chodziło więc o prostą zmianę stylu, lecz o zebranie doświadczeń z lat kariery w jednym, dopracowanym wydawnictwie.

Nowy materiał jest mocniejszy, dojrzalszy i lepiej wyprodukowany – chcieliśmy stworzyć coś w rodzaju ultymatywnego albumu na ten czas.

Cięższe granie, ale bez powrotu do korzeni

Naturalnie nasuwa się pytanie, czy ostrzejsze brzmienie oznacza powrót do death metalu z początków działalności. Nick zaprzeczył stanowczo: byłoby to bezsensowne, bo muzycy nie myślą już jak szesnastoletni fani death metalu. Nie widzi w tamtym okresie niczego złego, ale nie chciał odgrzewać rzeczy, które zespół dawno ma za sobą. Dodał z humorem, że granie w takim stylu dziś chyba by go zabiło.

Punktami odniesienia są raczej płyty „Icon” i „Draconian Times”, czyli okres, w którym grupa łączyła ciężar z melodią i zyskała największe uznanie. Nowa muzyka miała więc nawiązywać do tamtej siły, ale z dojrzałością i produkcją na miarę 2005 roku.

Co z „Symbol of Life”?

Skoro poprzedni album również miał mocniejsze momenty, rozmówca zapytał, czy nowa płyta kontynuuje drogę wytyczoną przez „Symbol of Life”. Nick odpowiedział, że niezupełnie. Zespół skupił się na najlepszych elementach wszystkich swoich dotychczasowych płyt i próbował zbudować z nich spójną całość. Jego zdaniem plan się powiódł.

To ważna wskazówka: album nie jest ani nostalgicznym skokiem w przeszłość, ani prostym rozwinięciem ostatniego kroku, lecz rodzajem syntezy. Muzycy wybrali to, co działało najlepiej – ciężkie gitary, melodie, wyrazisty klimat – i połączyli to w nowy sposób.

Teksty: życie w wielu odcieniach

Za słowa odpowiada znów Nick. Jako źródło inspiracji wskazuje życie ze wszystkimi jego odcieniami. Wszystko zmienia się szybko, czy tego chcemy, czy nie, i właśnie o tym są jego teksty. Zastrzega przy tym, że nie są one autoportretem – dotyczą życia, relacji, rozstań i ogólnych doświadczeń, a nie jego prywatnej osoby.

Wokalista przyznaje, że czasem zbyt wiele rozmyśla o drobiazgach, a potem opisuje je w formie swoistego kryptogramu. Taka niejednoznaczność od lat jest znakiem rozpoznawczym zespołu: słuchacz sam musi odczytać metaforę i dopasować ją do własnych przeżyć.

• tematy: życie, związki, rozstania i nieustanna zmiana,
• forma: zaszyfrowana, pełna obrazów i niedopowiedzeń,
• perspektywa: obserwacja, a nie osobiste wyznanie.

Kontekst i dalsza lektura

Wywiad dobrze wpisuje się w szerszy obraz zespołu, który od debiutu konsekwentnie zmieniał kierunek, nie tracąc własnej tożsamości. Po elektronicznych eksperymentach z przełomu wieków powrót do gitarowego ciężaru był dla wielu fanów prawdziwym wytchnieniem, choć sam zespół wolał mówić o dojrzałości niż o powrocie.

Więcej wypowiedzi muzyków znajdziesz w sekcji Media i publikacje, a także w tekstach Rozmowa z Nickiem Holmesem, Metal Hammer 2002 oraz Pytania z oficjalnego forum U.K. (2004). Dla porównania z początkami kariery warto zajrzeć do Thrash'em All 1992, gdzie widać, jak bardzo zmieniło się podejście zespołu przez ponad dekadę.