Pytania z oficjalnego forum U.K. (2004)

Wiosną 2004 roku fani Paradise Lost dostali rzadką okazję, by zadać pytania bezpośrednio wokaliście. Na oficjalnym forum brytyjskim poproszono ich o pytania do Nicka Holmesa o nadchodzący album. Wybrano z nich najciekawsze, a odpowiedzi opublikowano jako krótki wywiad. Jest to ciekawy zapis chwili, gdy zespół pracował nad materiałem, którego ostatecznego brzmienia nikt jeszcze nie znał.

Skąd wzięło się to forum i dlaczego to ważne

Pytania nie pochodziły od dziennikarza, który ma przygotowaną listę tematów. Zadali je zwykli słuchacze, więc dotyczą spraw, które naprawdę interesują fanów: kto pisze co, jak brzmi nowy materiał i czy płyta będzie cięższa. Dlatego rozmowa ma luźniejszy ton niż typowy wywiad prasowy. Nick odpowiada krótko, często z humorem.

Materiał pochodzi z okresu po albumie Symbol of Life, w tekście nazywanym skrótem SoL. Zespół miał już za sobą trasę promującą tę płytę, a fani zastanawiali się, w którą stronę pójdzie dalej. W kilku pytaniach widać zarówno ciekawość, jak i lekką obawę o kolejną zmianę stylu. Zespół znany był przecież z częstych zwrotów brzmieniowych.

Inne rozmowy z tego okresu i późniejsze znajdziesz w dziale Media i publikacje. Archiwalną wersję tego samego tekstu zachowano na stronie Forum U.K. 2004 (wersja archiwalna).

Nowy perkusista i proces pisania

Pierwsze pytanie dotyczyło wpływu nowego perkusisty, Jeffa, na utwory. Holmes odpowiedział rzeczowo: Jeff dołączył, gdy około trzech czwartych materiału było już napisane. Poza charakterem jego gry nie miał więc wielkiego udziału w kompozycjach. To dobra informacja dla tych, którzy spodziewali się rewolucji wynikającej ze zmiany składu. Szkielet płyty powstał, zanim ten muzyk usiadł za zestawem.

Ciekawiej robi się przy pytaniu o to, jak powstaje piosenka. Nick opisał model pracy przypominający grę w ping-ponga. Greg przesyła kilkuminutowy fragment muzyki, wokalista buduje na nim melodię zwrotki i refrenu i odsyła ją gitarzyście. Ten dopracowuje całość i znów oddaje ją Nickowi. Powtarza się to do skutku, aż utwór jest gotowy.

Dopiero wtedy kawałek trafia do reszty zespołu. Gdy wszyscy uznają, że brzmi jak skończony numer, grają go wspólnie. Przy takim układzie kompozycje powstają na wcześniejszym etapie, jeszcze przed salą prób. Dzięki temu próby służą już tylko sprawdzeniu, czy pomysł działa w pełnym składzie.

Mniej elektroniki, więcej gitar

Jedno z pytań dotyczyło tego, czy elektronika, tak ważna na Symbol of Life, wróci na nowej płycie. Odpowiedź była jednoznaczna: będzie jej o wiele mniej, a album jest bardziej gitarowy. Dla słuchaczy, którzy cenili wcześniejsze, cięższe nagrania zespołu, to zapowiedź powrotu do korzeni. Dla tych, którzy polubili syntetyczne tła, sygnał, że ich rola zmaleje.

Podobnie brzmi odpowiedź na pytanie, czy nowy materiał jest logiczną kontynuacją poprzedniego, czy raczej niespodzianką. Według Nicka jest cięższy niż SoL i prawdopodobnie nieco bardziej melodyjny. Połączenie ciężaru z melodią to w historii Paradise Lost motyw wracający wielokrotnie, więc ta deklaracja nie brzmi egzotycznie.

Jest cięższa niż SoL. I chyba trochę bardziej melodyjna.

Zapytany o trzy przymiotniki opisujące album, wokalista wymienił: mocny i ciężki, melancholijny oraz wyśmienity. Pierwsze dwa dobrze oddają to, czego fani oczekują od zespołu. Trzecie jest raczej żartobliwą pochwałą własnej pracy.

Chórki, wokale i głos Lee Morrisa

Fanów interesowało też, co zmieniło się w warstwie wokalnej. Pytający zakładał, że Nick musiał sam nagrać wszystkie chórki, i zastanawiał się, czy zmieni to koloryt utworów po latach przyzwyczajenia do głosu Lee Morrisa. Holmes nie widzi tu istotnej różnicy dla albumu jako całości. Przypomniał, że głosami można w studiu sporo „bawić się", czyli je nakładać, przetwarzać i zestawiać. Ostateczny efekt zależy więc bardziej od produkcji niż od tego, kto stoi przy mikrofonie.

Pytanie o nowe techniki śpiewania wokalista skwitował z dystansem. Eksperymentuje, ale gdy coś nie wychodzi, cierpi na tym jedynie jego rodzina. To zdanie ładnie pokazuje, że próby wokalne odbywają się w domu, zanim cokolwiek trafi do studia. Zespół jako całość, jak podkreślił, zawsze sprawdza nowe brzmienia.

Czego Nick nie chciał oceniać

Zapytany o ulubiony utwór, odpowiedział ostrożnie. Lubi je wszystkie, a ponieważ nagrania nie były jeszcze zmiksowane, trudno mu wskazać faworyta. Dodał, że im więcej ich słucha, tym częściej jego typ zmienia się z dnia na dzień. To uczciwa odpowiedź kogoś, kto nie chce narzucać opinii przed ukończeniem pracy. Pokazuje też, że miks potrafi mocno zmienić odbiór kawałka.

Energia na koncertach i motywacja zespołu

Jedno z pytań dotyczyło koncertów po wydaniu Symbol of Life. Fan zauważył, że początkowe występy miały więcej energii, a późniejsze były bardziej emocjonalne, i chciał wiedzieć, czy nowe numery pójdą w stronę energii. Nick przyznał, że trudno to teraz ocenić, ale uważa, że energii jest więcej. Ma nadzieję, że będzie to słychać na żywo.

Na pytanie o inspirację do nagrania kolejnej płyty odpowiedział ironicznie. Potrzebę utrzymania kariery w branży nazwał bardzo pomocną, a do tego dodał, że żądza światowej sławy pozostaje ich nieustającym pragnieniem. Nie należy tego brać dosłownie. To typowo brytyjski, samoironiczny humor, który od lat jest znakiem rozpoznawczym wypowiedzi członków zespołu.

Podobną manierę widać w innych rozmowach, choćby w archiwalnych tekstach, takich jak Metal Hammer 2002 czy Metal Inside 2005. Starsze świadectwo, z początku lat dziewięćdziesiątych, to Thrash'em All 1992. Zestawienie tych tekstów pozwala zobaczyć, jak zmieniał się sposób mówienia zespołu o własnej muzyce.

Jak czytać tę rozmowę dziś

Z dzisiejszej perspektywy najcenniejsze jest to, że wywiad powstał w trakcie prac, bez możliwości sprawdzenia, jak potoczy się cała sesja. Zapowiedzi „więcej gitar, mniej elektroniki, ciężej i bardziej melodyjnie" można zestawić z gotową płytą i ocenić, na ile Nick miał rację. Takie porównanie samo w sobie jest ciekawym ćwiczeniem dla słuchaczy.

• Skład: nowy perkusista nie wpłynął na kompozycje, bo większość materiału była już napisana.
• Pisanie: melodie powstają w wymianie materiału między Nickiem a Greggiem, a dopiero potem utwory gra cały zespół.
• Brzmienie: mniej elektroniki, więcej gitar, ciężej niż na SoL.
• Wokale: chórki nagrywa Nick, a studio pozwala kształtować efekt końcowy.
• Koncerty: spodziewana większa dawka energii.

Pełniejszy obraz tego okresu daje rozmowa opisana w osobnym materiale: Rozmowa z Nickiem Holmesem. Razem z forum pokazuje ona zespół, który wie, czego chce, a mimo to nie traktuje się zbyt poważnie.