Thrash'em All 1992

Na początku lat dziewięćdziesiątych polscy fani ciężkiego grania czekali na zachodnie zespoły niemal z niedowierzaniem. Kiedy w ramach trasy Thrash'em All 1992 do Polski dotarli Anglicy z Paradise Lost, zapowiadano to jako wydarzenie, na które maniacy doom metalu czekali od dawna. Między koncertami w Katowicach i Poznaniu autor reportażu wszedł do wnętrza błękitnego autokaru, który na czas trasy był dla muzyków domem, i wysłuchał ich historii.

Autokar zamiast garderoby

Rozmowa odbyła się w nietypowych warunkach. Muzycy przemieszczali się wielkim błękitnym autokarem, który reporter nazwał hotelem na kołach. Właśnie tam, w jego wnętrzu, chwilowo należącym do Anglików, opowiadali o sobie Nick Holmes, Aaron Aedy i Stephan Edmondson.

Nie wszyscy byli dostępni. Gregor Mackintosh suszył w tym czasie swoje długie włosy w garderobie poznańskiej „Areny”, a perkusista Mathew Archer przez cały czas pozostawał nieuchwytny. Autor żartobliwie nazwał więc całość spowiedzią tych, którzy akurat byli pod ręką. Ten klimat dobrze oddaje epokę: trasa bez luksusów, wywiad w przerwie między występami i zespół, który dopiero poznawał polską publiczność.

Od Morbius do Paradise Lost

Zespół uznaje za oficjalną datę powstania marzec 1988 roku, choć jak przyznają muzycy, wszystko zaczęło się kilka miesięcy wcześniej. Wtedy grali jeszcze pod nazwą Morbius. Nick pogrywał dodatkowo na basie, Gregor grał na gitarze, a Mathew siedział za perkusją.

Skład uzupełnili basista Stephan i drugi gitarzysta Aaron. Wtedy zmieniono nazwę na Paradise Lost. Cała piątka chciała grać thrash i death metal, więc pierwsze lata były dalekie od późniejszego, mrocznego i melodyjnego brzmienia, z którego grupa stała się znana.

Dema, które otworzyły drzwi

• Pierwsze demo nosiło po prostu nazwę zespołu, ale muzycy nie byli z niego zadowoleni.
• Kolejne, zatytułowane „Frozen Illusion”, okazało się kluczowe, bo otworzyło drogę do kontraktu z Peaceville Records.

Ta historia pokazuje typową ścieżkę kapel z tamtych czasów: kasety demo, krytyczne podejście do własnych nagrań i szczęście, że ktoś ze sceny dostrzegł ich potencjał.

Peaceville, Music For Nations i „Shades Of God”

Dlaczego zespół opuścił małą wytwórnię? Muzycy odpowiadali szczerze. W momencie podpisywania umowy układ wydawał się korzystny, jednak z perspektywy czasu nie dawał nadziei na szybki rozwój. Promocji było za mało, a dystrybucja kulała. Fani szukali płyt wszędzie, nie tylko w Stanach, ale nawet w samej Anglii.

Według zespołu Peaceville sprzedało łącznie około osiemdziesięciu tysięcy egzemplarzy obu albumów. Kontrakt obejmował tylko dwie płyty, więc po ich nagraniu muzycy, jak sami mówią, spakowali manatki i przenieśli się do Music For Nations. Tam powstał najnowszy wówczas krążek „Shades Of God”.

Ludzie zaczęli wszędzie szukać naszych płyt, ponieważ ich dystrybucja kulała, nawet w Anglii, nie mówiąc już o Stanach.

Zespół myślał również o promocji w telewizji muzycznej MTV. Do teledysku wybrano utwór „As I Die” i to do niego planowano nakręcić klip. Dla grupy, która jeszcze niedawno nie mogła liczyć na porządną dystrybucję, był to wyraźny krok naprzód.

Brzmienie pierwszych płyt: szczerze o produkcji

Pierwsze albumy Paradise Lost uchodzą dziś za klasyki doom metalu. Gdy reporter zapytał, jak muzycy oceniają je pod względem brzmienia, odpowiedź była bezlitosna: wręcz fatalnie. Produkcja nie była najwyższych lotów, co wynikało z niewielkiego budżetu Peaceville.

Mimo to zespół nie żałuje. W tamtym czasie muzycy byli zadowoleni z efektu, bo liczyły się dla nich przede wszystkim nuty i atmosfera. Surowość nagrań stała się zresztą częścią uroku, który docenili późniejsi słuchacze.

„Gothic” jako eksperyment

Przy „Gothic” podeszli do pracy inaczej. Zamiast kolejnej porcji surowej muzyki chcieli poeksperymentować. Producent Keith Appleton zaaranżował na samplach smyczki, które słychać w utworze tytułowym, w „Dead Emotion” oraz w krótkim „Desolate”, otwierającym ówczesne koncerty zespołu. Źródło wspomina też, że Nick zaprosił do współpracy dodatkowego gościa. Zdaniem wielu słuchaczy właśnie taki zabieg nadał płycie gotycki charakter i wyznaczył kierunek dla całego gatunku.

Znaczenie trasy dla polskich fanów

Warto przypomnieć, w jakim kontekście odbyły się te występy. Na początku lat dziewięćdziesiątych kraj dopiero otwierał się na zachodnie koncerty, a zespoły z Wysp budziły ogromne emocje. Dla widzów w Katowicach i Poznaniu spotkanie z Paradise Lost oznaczało zobaczenie na żywo muzyki, którą znali głównie z kaset przegrywanych od znajomych.

Wywiad zachował tę atmosferę. Nie ma w nim gwiazdorskiego dystansu, jest za to rozmowa muzyków, którzy z humorem opowiadają o swoich początkach, wpadkach wytwórni i produkcji. Kto chce poznać późniejsze spojrzenie lidera zespołu, może sięgnąć do materiału Rozmowa z Nickiem Holmesem, a pozostałe teksty zebrano w dziale Media i publikacje.

Co zostało po tej rozmowie

Rozmowa z 1992 roku to cenny dokument. Pokazuje zespół u progu kariery, tuż po zmianie wytwórni, gdy za nim były dwie surowe płyty, a przed nim „Gothic” rozpoznawany jako przełom i „Shades Of God” promowane klipem. Widać w niej także to, co wyróżniało Paradise Lost: brak złudzeń co do jakości własnych nagrań, otwartość na eksperyment i świadomość, że sukces zależy nie tylko od muzyki, ale też od dobrej dystrybucji i promocji.