Thrash'em All 2001

Na początku nowej dekady Paradise Lost znaleźli się w nietypowej sytuacji. Zespół, który przez lata kojarzył się z wielką wytwórnią, został bez kontraktu i musiał zastanowić się, czym ma być jego następna płyta. W rozmowach opublikowanych w Thrash'em All Gregor Mackintosh i Nick Holmes mówili o tym otwarcie: o końcu współpracy z EMI, o poszukiwaniu nowego wydawcy i o sporze, w którym gotyk mierzy się z metalem.

Skąd wzięły się te rozmowy

Wywiad powstał z fragmentów dwóch spotkań z liderami zespołu, rozłożonych na mniej więcej dwanaście miesięcy. Dzięki temu nie jest to jedna migawka z konkretnego dnia, lecz zapis tego, jak zmieniały się plany grupy w okresie przejściowym. Rozmówcą był autor tekstu, a całość ukazała się w sekcji prasowej poświęconej zespołowi.

Czas rozmów był ważny. Dwie ostatnie płyty, Host i Believe In Nothing, wyraźnie odsuwały Paradise Lost od ciężkiego grania z początku kariery. Dużą rolę grała w nich elektronika, a część dawnych fanów przyjęła ten kierunek chłodno. Muzycy zdawali sobie sprawę, że kolejny krok będzie czymś więcej niż zwykłym następnym albumem.

Koniec współpracy z EMI

Pierwsze pytanie dotyczyło wiadomości, która obiegła środowisko: zespół rozstał się z koncernem EMI. Mackintosh wyjaśnił, że powód był zupełnie prozaiczny. Umowa obejmowała dwie płyty i po prostu wygasła. Żadna ze stron nie chciała jej renegocjować, więc grupa musiała poszukać nowego wydawcy.

Nie było więc głośnego konfliktu ani dramatycznego zerwania. Z jego słów wynika raczej, że obie strony uznały dalszą współpracę za niepotrzebną. Plan był prosty: rozesłać demo nowego materiału i liczyć, że ktoś się nim zainteresuje.

Wielka firma czy niezależna wytwórnia?

Na pytanie, czy zespół celuje w kolejnego giganta, czy w mniejszą firmę, Greg odpowiedział ostrożnie. Jego zdaniem w dzisiejszych czasach trudno o kogoś naprawdę niezależnego. Chciałby, żeby nowy partner był bardziej niezależny od EMI, ale zespół ma też własne wymagania i oczekiwania wobec wydawcy.

Dopuszczał nawet związanie się z rockowym oddziałem jakiejś dużej wytwórni. Liczyło się dla niego co innego niż wielkość firmy:

• ludzie zajmujący się zespołem mają rozumieć, o co chodzi w jego muzyce;
• muszą wiedzieć, do jakiej publiczności ta muzyka powinna trafić;
• wydawca powinien umieć znaleźć dla grupy miejsce na rynku.

Paradise Lost nie grają prostej muzyczki, która sama się sprzedaje.

Ta uwaga streszcza problem, jaki zespół miał z EMI. Według Mackintosha w koncernie nie bardzo wiedzieli, jak umiejscowić grupę. Gotycki metal z elektronicznymi dodatkami nie mieścił się w prostych szufladkach, a przez to trudniej było go promować.

Spór o kierunek: metal kontra gotyk

Najciekawsza część rozmowy dotyczy nowego materiału. Greg przyznał, że zespół jest w pewnej rozterce, bo między nim a Nickiem narastają różnice zdań. Holmes tęskni za muzyką bardziej metalową, Mackintosh za bardziej gotycką. Trzeba było znaleźć twórczy kompromis.

Jedno wydawało się jednak pewne: nowe utwory miały być mroczniejsze i cięższe niż na dwóch poprzednich albumach. Gitarzysta opisał je jako bardzo atmosferyczne, ale wyraźnie bardziej agresywne niż nagrania z Host i Believe In Nothing. Różnica gustów dotyczyła więc raczej proporcji i barwy niż samego kierunku.

Mniej elektroniki, więcej gitar

Zapowiedź była jednoznaczna: elektroniki ma być wyraźnie mniej, a płyta ma opierać się na gitarach. Dla słuchaczy, którzy po zmianie stylu w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych czuli się trochę porzuceni, brzmiało to jak powrót do korzeni. Nie musiało to jednak oznaczać kopiowania wczesnych albumów, bo atmosfera nadal miała być ważnym elementem.

Stan prac i plany nagraniowe

W chwili rozmowy zespół był już dość daleko z przygotowaniami. Do napisania zostały trzy, cztery utwory, a muzycy chcieli wejść do studia jeszcze przed latem. Wiele spraw pozostawało otwartych: nie wybrano miejsca nagrań i nie było wiadomo, jaki budżet uda się zebrać na sesję, zwłaszcza bez podpisanego kontraktu.

Mackintosh mówił, że poważnie rozważa wyjazd do zagranicznego studia. Jego zdaniem zmiana otoczenia wydatnie odświeżyłaby muzykę. Wspomniał, że odpowiednie miejsce być może znajdzie się w Szwecji. Była to tylko luźna myśl, a nie decyzja, ale dobrze pokazuje, że zespół szukał nowego impulsu także poza muzyką.

Znaczenie rozmowy dla historii zespołu

Z perspektywy czasu ten wywiad jest dokumentem przełomu. Widać w nim zespół, który nie ma wydawcy, spiera się o własny styl i zastanawia się, czy ucieczka od ciężaru była dobrym pomysłem. Nie ma tu rzucania sloganami ani kreowania wizerunku, są wątpliwości i praktyczne troski.

Podobnych tropów warto szukać w innych materiałach z archiwum. Rozmowy z kolejnych lat, na przykład Metal Hammer 2002 czy Metal Inside 2005, pozwalają sprawdzić, jak te zapowiedzi zderzyły się z rzeczywistością. Więcej wypowiedzi znajdziesz też w rozmowie z Nickiem Holmesem oraz w zestawieniu Media i publikacje.

Na co zwrócić uwagę, czytając ten wywiad

Rozmowa jest zapisem fragmentów, więc nie wszystko zostało w niej domknięte. Dobrze pamiętać, że padające deklaracje dotyczą planów, a nie gotowych nagrań. Mackintosh mówi o intencjach, o tym, co zespół chciałby zrobić, i o tym, czego chce uniknąć.

Warto też zauważyć, jak szczerze obaj muzycy opisują wewnętrzne napięcia. Dla fanów to cenna wskazówka, że późniejsze zmiany stylu nie były przypadkowe, lecz wynikały z tarcia między dwoma wrażliwościami w jednym zespole. Ta dynamika kształtowała Paradise Lost przez całą karierę.