Thrash'em All 2002

Rozmowa z Aaronem Aedym, opublikowana w ramach materiałów Thrash'em All z 2002 roku, powstała w ważnym momencie dla Paradise Lost. Zespół zmieniał wytwórnię, kończył prace nad albumem „Symbol Of Life” i zbierał pierwsze reakcje na „Believe In Nothing”. Gitarzysta, uchodzący za jedną z najspokojniejszych postaci w grupie, mówi o tym wszystkim rzeczowo i z dystansem.

Dlaczego rozmawiał akurat Aaron

Autor rozmowy miał do wyboru kilku muzyków. Greg Mackintosh nie należy do najbardziej wylewnych rozmówców. Nick Holmes odpowiadał w tamtym czasie krótko, często jednym zdaniem, a bywało, że jednym słowem. Wybór padł więc niemal sam na Aarona Aedy'ego, który zadzwonił do redakcji. Dziennikarz uważał go zawsze za najmniej „napompowaną” osobowość w zespole.

To ma znaczenie dla charakteru wywiadu. Nie znajdziemy w nim wielkich manifestów ani rockowej pozy, tylko spokojne, rzeczowe odpowiedzi człowieka, który traktuje zespół jak miejsce pracy i pasji. Aaron nie udaje, że wszystko szło idealnie, a jednocześnie nie szuka winnych na siłę. Jeśli ktoś szuka bardziej osobistego spojrzenia na wokalistę, może zajrzeć do rozmowy z Nickiem Holmesem.

Od EMI do GUN/BMG

Pierwsze pytanie dotyczyło zmiany barw wytwórni. Paradise Lost przeszło od jednego dużego koncernu do drugiego: z EMI do GUN, związanego z BMG. Aaron nie ukrywa, że oczekiwania wobec poprzedniego wydawcy były większe. Zaznacza, że nie były to wygórowane żądania. Problem polegał na tym, że EMI to ogromna firma, a z perspektywy zespołu wyglądało to tak, jakby jego promocją nikt się specjalnie nie przejmował.

Według gitarzysty po premierze „Believe In Nothing” grupa powinna była zagrać więcej koncertów. Ludzie z EMI niezbyt chętnie jednak inwestowali w trasy i działania wokół płyty. Dlatego przejście do GUN było dla muzyków naturalnym krokiem. Aaron wyraża pewność, że przy nowym albumie nowy partner zrobi dla nich znacznie więcej, szczególnie w kwestii promocji.

Co z tego wynikało

• Zespół czuł, że poprzednia wytwórnia nie wykorzystała potencjału „Believe In Nothing”.
• Brakowało przede wszystkim wsparcia dla działalności koncertowej.
• Nowy kontrakt miał dać „Symbol Of Life” lepsze warunki startu.

Nowa płyta ważniejsza niż newsy

Zmiana wytwórni to ciekawa wiadomość, ale zdaniem Aarona nie najważniejsza. W tamtym momencie liczyła się nowa płyta, której grupa poświęcała większość uwagi. Gitarzysta opisuje Paradise Lost jako zespół ukształtowany, z wyraźnym charakterem i dobrą komunikacją między członkami. Dzięki temu praca nad kolejnymi albumami staje się coraz bardziej płynna i naturalna. Muzycy potrafią korzystać z doświadczenia, które zebrali przez lata.

Aaron zwraca też uwagę na ciekawy paradoks. Można by sądzić, że po tylu latach i tylu wydawnictwach entuzjazm słabnie. Tymczasem on twierdzi coś odwrotnego: bycie częścią tego zespołu z czasem staje się coraz bardziej ekscytujące. To zdanie dobrze pasuje do wizerunku grupy, która wielokrotnie zmieniała kierunek, ale zawsze robiła to z własnej woli.

Rhys Fulber i brzmienie „Symbol Of Life”

Przy najnowszym albumie zespół pracował z Rhysem Fulberem, znanym z działalności w scenie elektronicznej i przemysłowej. Aaron mówi, że ta współpraca dodatkowo wzmocniła „kapitał” płyty. Jego zdaniem „Symbol Of Life” to bez wątpienia najlepiej wyprodukowany album w historii Paradise Lost. Brzmi, według niego, fenomenalnie.

Gitarzysta dodaje, że właśnie to brzmienie dało muzykom poczucie, że pokonali samych siebie i sprostali kolejnej poprzeczce. Dla zespołu, który od początku lat dziewięćdziesiątych nieustannie poszukiwał własnego dźwięku, była to ważna deklaracja. Produkcja nie jest tu dodatkiem, tylko jednym z głównych argumentów za nową płytą.

To dziwne, ale bycie częścią tego zespołu z czasem staje się dla nas coraz bardziej ekscytujące.

Trasa z The Sisters Of Mercy

Niedługo przed rozmową Paradise Lost zagrało koncerty u boku The Sisters Of Mercy, czyli grupy, która od lat wywierała wpływ na to, co robili muzycy z Halifax. Aaron zauważa pewną osobliwość: Sisters od wielu lat nie wydali żadnej płyty, a mimo to wciąż przyciągają na koncerty tysiące ludzi. Dla Paradise Lost było to cenne doświadczenie, połączone z dużym szacunkiem dla starszych kolegów.

Gitarzysta nie ucieka też od autoironii. Przyznaje żartobliwie, że nikt prawdopodobnie nie pamięta, kto grał przed The Sisters Of Mercy, ale mimo to było miło. Taki ton dobrze oddaje jego podejście: poważny stosunek do muzyki bez zadęcia.

„Believe In Nothing” i obawy o drugie Depeche Mode

Dalsza część rozmowy wraca do „Believe In Nothing”. Dziennikarz pyta, jak odbiorcy przyjęli decyzję o powrocie do bardziej tradycyjnego grania, skoro wcześniej wydawało się, że zespół zmierza w stronę elektronicznego popu w stylu Depeche Mode. To odniesienie dotyczy okresu płyt „One Second” i „Host”, które wywołały wśród fanów spore kontrowersje, bo odeszły od ciężkiego, gitarowego brzmienia.

Fragment źródła urywa się w tym miejscu, więc nie wiemy, jak dokładnie Aaron odpowiedział na to pytanie. Z kontekstu widać jednak, że temat był dla zespołu ważny: ostatnie lata przyniosły dużo dyskusji o tożsamości Paradise Lost. Szersze tło z tamtego okresu można znaleźć w tekście Metal Hammer 2002, a pozostałe materiały zebrano w dziale Media i publikacje.

Znaczenie rozmowy dziś

Z perspektywy czasu wywiad jest ciekawym zapisem przejściowego momentu. Widać w nim zespół rozczarowany polityką dużej wytwórni, ale pełen wiary w nowy album i nowego wydawcę. Widać też muzyków, którzy po latach nie traktują swojej pozycji jako czegoś oczywistego i nadal szukają motywacji do pracy.

Aaron Aedy wypada w rozmowie wiarygodnie właśnie dlatego, że mówi bez przesady. Chwali płytę, ale nie obiecuje cudów. Krytykuje poprzednią wytwórnię, ale nie robi z tego sensacji. Dla fanów Paradise Lost to wartościowy dokument, który pokazuje, jak sami muzycy widzieli początek nowego etapu kariery.