Łódź, 13 maja 2005

Piątek trzynastego, awaria samochodu i wyścig z czasem — wyprawa do Łodzi na koncert Paradise Lost 13 maja 2005 roku nie przebiegła tak, jak zaplanowano. Ekipa fanów z polskiego forum zespołu ominęła przez to support i początek głównego setu, ale na miejscu zdążyła na resztę wieczoru. Ten tekst opisuje dojazd, klub, publiczność oraz pierwszą część występu Brytyjczyków w Dekompresji.

Piątek trzynastego i zepsuty samochód

Autor relacji zastrzega, że przesądny nie jest, ale ten dzień uznał za wyjątkowo pokręcony. Gorączka oczekiwania na występ Raju Utraconego była tylko jednym z powodów. W podróż do Łodzi wyruszyła fanatyczna ekipa forum PL: Admin, Deep_Sleep, Flying, Piter i autor relacji. Mieli jechać jednym samochodem prosto do klubu Dekompresja.

Awaria auta pokrzyżowała jednak plan. Przez nią „uciekły” im występy supportów, a także początek setu Paradise Lost. Autor kwituje to krótko: vis maior. Nikt się jednak nie poddał i wszyscy chcieli zobaczyć ulubieńców na żywo, choćby tylko część koncertu.

Z pomocą przyszedł Marek, nazwany w relacji Aniołem Stróżem. Autor pozdrawia go do dziś i przyznaje, że bez niego fani nie zdążyliby dosłownie na nic. To dobra ilustracja tego, jak wygląda życie fanowskie: wyjazd na koncert często zależy od przyjaciół, znajomych i zwykłej życzliwości.

Dekompresja: klub przy Łódź Kaliska

Dekompresja to klub niezbyt duży, ale przestronny i dobrze nagłośniony. Leży niedaleko stacji PKP Łódź Kaliska, więc dla osób przyjeżdżających pociągiem jest wygodnie dostępna. Dla koncertu metalowego liczy się też brzmienie, a o nim autor wypowiada się pozytywnie.

Frekwencja budziła pewne obawy, bo kilka dni przed występem do sprzedania zostało jeszcze około 400 biletów. W piątek lokal nie świecił jednak pustkami. Według szacunków autora był wypełniony co najmniej w dwóch trzecich, czyli przez około 600 osób. Przy takiej widowni klub miał dobrą atmosferę, a zespół mógł liczyć na żywą reakcję tłumu.

Support: Society 1 i Orphaned Land

Z oczywistych powodów autor nie widział występów przedkoncertowych i niczego o nich nie opisuje. Przytacza jedynie opinie innych uczestników. Według nich amerykański Society 1 zagrał chaotycznie i niezbyt interesująco. Izraelski Orphaned Land dał natomiast świetny koncert.

Orphaned Land to zespół znany z łączenia metalu z wpływami bliskowschodnimi, więc zestawienie go z Paradise Lost dawało ciekawy kontrast. Fani, którzy zdążyli, mieli więc po co przyjść wcześniej, a ci, którzy się spóźnili, mogli tylko żałować i słuchać relacji kolegów.

Pierwsze takty: „So Much Is Lost”

Pod klub ekipa dotarła przed 22.40. Paradise Lost grali już „So Much Is Lost”, utwór singlowy z płyty Host. Autor przyznaje, że trochę stracili, ale żywiołowe, rytmiczne, wręcz metalowo-taneczne wykonanie natychmiast wciągnęło ich w magiczną atmosferę wieczoru.

Od razu zapomniałem o wcześniejszych kłopotach i z głupim uśmiechem psychofana zająłem miejsce, skąd było dobrze widać i słychać.

To zdanie dobrze oddaje nastrój całej relacji. Nerwowy dzień, awaria i pośpiech zniknęły, kiedy zespół zaczął grać. Dla fana liczy się wtedy sama muzyka i to, że wreszcie jest się w sali, a nie na dworcu czy w warsztacie.

„Symbol Of Life” i niespodzianka w setliście

Kolejnym utworem był „Symbol Of Life”. Zabrzmiał według autora wręcz przytłaczająco, bo przemycał niepokojący, samobójczo-depresyjny klimat z płyty. Styl gry Jeffa Singera na perkusji bardzo pasował do tego numeru i urozmaicił jego koncertowe brzmienie. Duże wrażenie mogło też robić niezwykle miażdżące, ciężkie zakończenie.

Potem przyszła mała niespodzianka w stosunku do oficjalnej setlisty. Nick Holmes zapowiedział „starszy kawałek z ery Draconian Times”, czyli „Hallowed Land”. Autor po cichu liczył właśnie na taką zmianę, tak aby pojawił się akurat ten utwór, i się nie zawiódł.

słowa „who are the prayers for...” wywołały ciarki na plecach,
solo, według autora, wbiło fanów w podłogę,
pod sceną panował totalny amok: dziesiątki zadowolonych twarzy, śpiewy, krzyki i radość,
zespół się nie oszczędzał i zagrał perfekcyjnie.

Płyta Draconian Times ukazała się w 1995 roku i do dziś uchodzi za jedno z najważniejszych wydawnictw grupy. Nic dziwnego, że zmiana setlisty na jej korzyść wywołała tak gorące reakcje. Inny opis tego samego wieczoru znajdziesz w tekście Łódź 2005 (wersja archiwalna).

„Accept The Pain” i powrót do nowej płyty

Po „Hallowed Land” zespół wrócił do prezentowania nowego albumu. „Accept The Pain” w wersji koncertowej nie kojarzył się już autorowi z A Perfect Circle tak mocno, jak wersja studyjna. Być może wpływ miał też sposób śpiewania Holmesa na żywo, choć relacja urywa się w tym miejscu i dalszego ciągu tej myśli nie znamy.

Warto zauważyć, jak ułożona była ta część setu: nowszy materiał przeplatał się z klasykiem z lat 90., a ciężkie momenty sąsiadowały z tanecznym rytmem. Taka mieszanka pokazywała, że zespół, choć zmieniał styl na przestrzeni lat, nadal potrafi porwać zarówno starych, jak i nowych słuchaczy.

Różne oblicza jednego zespołu

Pierwsze utwory wieczoru dobrze pokazują rozpiętość Paradise Lost. „So Much Is Lost” pochodzi z albumu Host, bliższego elektronice i synth-popowi, a „Symbol Of Life” i „Accept The Pain” reprezentują cięższy, bardziej gitarowy kierunek nowej płyty. Pomiędzy nimi stanął „Hallowed Land”, czyli gotycki metal w pełnej krasie z połowy lat 90.

Dla publiczności w Łodzi nie było to sprzeczne. Fani, którzy przyjechali z różnych miast, śpiewali zarówno stare, jak i nowsze piosenki, a to chyba najlepszy dowód, że katalog grupy broni się jako całość.

Co z tego zostaje

Koncert w Łodzi to historia o tym, że nie warto się poddawać, nawet jeśli plan się sypie. Fani z forum stracili początek, ale zobaczyli to, po co przyjechali, a na dodatek dostali „Hallowed Land”, na który liczyli. Więcej o innych występach zespołu przeczytasz w sekcji Archiwalne trasy, a o jednym z późniejszych koncertów w relacji Węgorzewo, 10 lipca 2009.