Węgorzewo, 10 lipca 2009

Wieczór w krainie wielkich jezior, tłum nad sceną w Węgorzewie i chmara komarów, które nie dawały nikomu spokoju. Tak zaczyna się relacja z występu Paradise Lost podczas festiwalu Eko Union Of Rock. Zespół z Halifaksu zagrał w tym mazurskim mieście w lipcu 2009 roku. Koncert zaczął się od dwóch słupów iskier, mrocznego intra i otwierającego „Hallowed Land”.

Data i miejsce: kilka słów o źródle

Relacja ma w nagłówku datę 10 lipca 2009, ale sam tekst mówi o wieczorze 11 lipca. Takie rozbieżności zdarzają się przy relacjach pisanych na gorąco, zwłaszcza gdy koncert trwał do późna. Festiwalowe dni często się zlewają, a autor mógł zapisać datę z programu, z biletu albo z dnia, w którym siadał do pisania. Nie rozstrzygamy tego, bo źródło nie podaje nic więcej. Zachowujemy obie daty i traktujemy je jako lipiec 2009 w Węgorzewie.

Samo miejsce ma swój klimat. Węgorzewo leży w sercu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich, na północnym wschodzie Polski. To region wody, trzcin i lasów, zwykle kojarzony z żeglarstwem i letnim wypoczynkiem. Na takim tle koncert ciężkiego, melancholijnego zespołu wypadał nieoczywiście i dlatego zapadł w pamięć. Mrok muzyki kontrastował z ciepłym, letnim wieczorem.

Przed koncertem: komary, technicy i oczekiwanie

Autor zaczyna od scenerii. Ptaki dawno schowały się na noc, a komary, jak pisze, „nakręciły się” nadchodzącym koncertem i atakowały bez litości. Część publiczności dzielnie machała rękami, inni byli już na tyle znieczuleni, że przestali zwracać uwagę na ukąszenia. To drobny, ale bardzo letni szczegół, którego nie przeczytamy w oficjalnych komunikatach.

Na wielkiej scenie technicy podłączali i stroili instrumenty. Co chwilę zazgrzytała gitara, zagrzmiały bębny albo odezwał się bas. Te próbne dźwięki podkręcały napięcie, bo każdy wiedział, że to jeszcze nie ten moment, ale już niedługo. Na końcu jeden z techników rozkleił na podłodze sceny kartki z setlistą, co dla fanów było sygnałem, że start jest tuż-tuż.

Skandowanie nazwy zespołu

Zanim zgasły światła, publiczność zaczęła skandować dwa słowa, które dla oddanych fanów znaczą wszystko: „Paradise Lost”. Autor relacji pisze o „tysiącu gardeł” wołających Raj Utracony. Taki rytuał jest typowy dla koncertów, na których zespół ma wierną publiczność. Wspólne skandowanie przed wejściem muzyków jest dla fanów sposobem na to, żeby poczuć się częścią jednej grupy.

Iskry i intro, czyli początek w półmroku

Gdy na scenie zapadła ciemność i cisza, przed sceną wystrzeliły dwa wielkie słupy ognistych iskier. Według relacji w tym momencie zaczęło się naprawdę. Atmosfera była tajemnicza i raczej spokojna, choć z tłumu wciąż wyrywały się okrzyki. Czarną przestrzeń rozświetlały tylko dwa słupy, które powoli malały i gasły.

Potem z głośników popłynęło melancholijne intro. Autor opisuje je jako mroczny utwór, w którym niski, zawodzący kobiecy głos śpiewa przygnębiającą arię. Zbudowało to nastrój, w którym, jak czytamy, można było poczuć się tak, jakby samemu utraciło się raj. Nazwa zespołu, zaczerpnięta z tytułu poematu Miltona, dobrze pasuje do takiego otwarcia.

„Poczujcie się jakbyście utracili Raj…”

„Hallowed Land” i pierwsze uderzenie

Gdy intro cichło, na scenie pojawili się muzycy, a z głośników rozległy się pierwsze takty „Hallowed Land”. Relacjonujący pisze, że dźwięk nie tylko przeszywał uszy, ale był odczuwalny w całym ciele. Światła na przemian rozbłyskiwały pełną paletą barw i krążyły w półmroku po scenie. Zespół wyraźnie nie oszczędzał ścian głośników.

„Hallowed Land” pochodzi z albumu „Draconian Times” z 1995 roku, jednej z najważniejszych płyt w dorobku Paradise Lost. Otwarcie koncertu takim utworem to wybór dobrze znany fanom. Zaczyna się ciężko, ale melodyjnie, i od razu stawia właściwy ton: gotycki, rozpaczliwy, a jednocześnie bardzo przystępny.

Powitanie od Nicka, „Erased” i „Embers Fire”

Po pierwszym numerze padło krótkie „hej” od Nicka, czyli wokalisty Nicka Holmesa, oraz coś w rodzaju bezradnej skargi na „fucked mosquitos”. Autor relacji komentuje to z uśmiechem. Okazuje się, że komary dokuczały także muzykom, więc scena i publiczność mieli jednego wspólnego wroga.

Potem zespół zagrał „Erased”. Autor żartuje, że nawet ten tytuł, czyli „wymazany”, nie wymazał podniecenia i szaleństwa pod sceną, gdzie kłębił się tłum „Zgromadzonych”. Kolejnym numerem był „Embers Fire”, w którym, jak czytamy, gitary rozdzierały uszy, a bas i bębny było czuć w całym ciele. Ten utwór pochodzi z wczesnego albumu „Gothic” z 1991 roku. Dzięki niemu koncert łączył stare, cięższe oblicze zespołu z jego późniejszym, bardziej melodyjnym brzmieniem.

• Hallowed Land – utwór otwierający, z płyty „Draconian Times”.
• Erased – drugi numer, przyjęty przez tłum z ogromnym entuzjazmem.
• Embers Fire – ciężki, wczesny utwór, który rozpalił publiczność.

Dlaczego ten wieczór warto pamiętać

Relacja urywa się w połowie zdania, więc nie wiemy, jak potoczyła się reszta koncertu. Mamy tylko początek: skandowanie, iskry, intro, trzy pierwsze utwory i komary. Ten fragment dobrze oddaje jednak charakter całego wydarzenia. Był to koncert plenerowy, z bardzo zaangażowaną publicznością i zespołem, który umie zbudować nastrój od pierwszej sekundy.

Dla fanów występ w Węgorzewie to jeden z wielu przystanków w historii zespołu w Polsce. Jeśli interesuje Cię, jak wyglądały wcześniejsze wizyty, zajrzyj do relacji Łódź, 13 maja 2005. Szersze tło znajdziesz na stronie Archiwalne trasy, a o starszych czasach przeczytasz w materiale o Shades Of God Tour 1992.

Tekst źródłowy ma w sobie sporo emocji i humoru, a to właśnie takie detale sprawiają, że relacje fanów są cenniejsze niż suche notatki. Dzięki nim wiemy nie tylko, co zagrano, ale też jak pachniał ten wieczór, ile było komarów i jak bardzo ludzie czekali na pierwsze dźwięki.